Back to Basics - deel 1

Auteur: Mark Janssen

Inmiddels zijn we weer terug in Kampi ya Samaki. Alhoewel we het hier veel primitiever hebben dan thuis in Nederland, vind ik het hier nu wel echt super luxe. We hebben de afgelopen week tussen een stam in de binnenlanden van Kenia geleefd, iets wat totaal anders is dan onze westerse wereld.

Natuurlijk ben ik echt blij deze kans gehad te hebben, want er zijn maar weinig Europeanen die de mogelijkheid hebben om midden tussen zo’n stam in een klein hutje te wonen. Maar eerlijk gezegd ben ik eigenlijk ook weer blij terug te zijn in het “luxe” dorpje Kampi.

Omdat ik deze week te veel te vertellen heb en ik niet alles in 1verhaal wilde, proppen heb ik vandaag mijn eerste gedeelte op internet gezet, en zal ik de rest van mijn verhalen het komende weekend publiceren.

Veel plezier met het lezen van de verhalen over een bijzondere, maar wel SUPER ervaring!!!!!!!!

DEEL 1 BACK TO BASIC.

Woensdag 6 september Scholenbezoek.

Vandaag begon dan het echte primitieve leven, het leven in de binnenlanden van Kenia, nou dat hebben we geweten ook. Wat we in deze week allemaal meegemaakt hebben…..onvergetelijk!!!!!

Ten eerste gingen we naar het noorden van Kenia een paar uur boven Kampi ya Samaki. De plaats waar we zouden gaan overnachten was Nginyang. In ons dorpje hebben we nog elektriciteit en is er drink water te verkrijgen, maar in de plaats waar we nu terecht kwamen was helemaal niets….echt helemaal niets behalve zon……heel veel zon.

Toen we onze 4x4 jeep volgeladen hadden, met een tent/ matrassen drinkwater e.d. konden we vertrekken. We vertrokken met 6 personen naar het warme noorden. Alleen al het aantal passagiers op de achterbank, liet de temperaturen al behoorlijk oplopen.

Peter en de overige passagiers droegen allen een groot mes/ zwaard met zich mee een Panga. Toen ik vroeg of dit bestemd was om stukken bos of takken weg te kappen, vertelde Peter me dat ze een andere reden hadden voor het gebruik van dit stuk gereedschap.

In het gebied waar we naar toe gingen leven twee soorten stammen namelijk de Samburu’s en de Porkot. Het zijn beide nomadische stammen die samen met hun vee in het gebied rondtrekken op zoek naar middelen om te overleven. Door de droogte ontstaat er een gebrek aan waterbronnen en struikgewas voor het vee. Hun “live stock” (vee) is hun voeding dus men gaat op zoek naar de betere plekken. Tijdens deze tocht kwamen de Porkotten in het gebied van de Samburu’s welke er niet van gediend waren dat “hun”stuk grond afgepakt zou worden….en nu zijn er gevechten.

Natuurlijk hebben de mensen van Lobade foundation zichzelf eerst goed laten informeren over de huidige situatie in het gebied, voordat men vertrok….. maar toch was het verstandig om in geval van nood een panga bij te hebben, because you never know!!!!

De infrastructuur in dit gebied is erg slecht. De thuisbasis van Lobade, Kampi ya Samaki is zo ongeveer de laatste plek waar nog elektriciteit is, en waar verharde wegen zijn. Toen we zo’n 10 minuten richting het noorden aan het rijden waren hield de weg op eens op. Vanaf dat moment waren er alleen nog wat sporen van andere automobilisten en vee te bekennen. In het erg stoffige gebied, kwam je af en toe een nomade tegen of een paar hutjes midden op de hei. O nee…..hei groeit daar niet in die hitte….ik bedoel uuuhhm in de “middle of helmaal niks”

Gezien de slechte infrastructuur was het voor ons, als we dan toch in de buurt kwamen, verstandig om gelijk een aantal scholen te bezoeken. Lobade foundation heeft in deze gebieden, waar de armste van de armste wonen, al vele scholen voorzien van zonne-energie systemen, welke natuurlijk af en toe gecontroleerd dienen te worden. We bezochten de scholen, controleerde ze en maakte rapporten over de behaalde resultaten.

We zagen met eigen ogen hoe belangrijk ontwikkelingswerk in deze gebieden was. De kinderen van de scholen hebben er enorm baat bij, als ze in de avond uren gebruik kunnen maken van de klaslokalen, de schoolprestaties zijn gemiddeld met z’on 30% gestegen.

Beroerde nacht.
Eigenlijk zouden we ’s avonds om in Nginyang overnachten, maar i.v.m. omstandig heden lagen we aan het einde van de dag toch weer in Kampi ya Samaki in ons eigen bed. Men houdt zich hier niet aan een vaste planning. Eigenlijk was ik blij dat ik ’s nachts in mijn eigen huisje was….want toen ik naar bed ging nog 1 slokje water nam, ging het helemaal fout.

Ik voelde mezelf de hele avond al niet zo lekker maar na dit slokje water kwam het er allemaal………van beide kanten……uit. Ik was ziek….beroerd….misselijk……alles wat onprettig is op dat moment, en heb dan ook de hele nacht geen oog dicht gedaan. ’s Morgens gaf mijn begeleidster Anne mij het medicijn die me geholpen heeft om me binnen een paar uur weer helemaal top te voelen, namelijk Coca Cola.

Door de hitte in het noorden had ik ten eerste veel getranspireerd ten tweede een licht verbrande dus warme huid. ’s Avonds bleef ik transpireren om mijn warme huid koel te houden. Hierdoor verbruikt je lichaam schijnbaar veel suikers, zouten en vetten waardoor je suikerspiegel in je bloed daalt. Het beste medicijn, bij deze klachten is dus het nuttigen van vele suikers…..Coca Cola dus. Natuurlijk hadden wij ook uitdrogingstabletten in ons huisje liggen…maar wisten wij veel waar deze voor nodig waren.......nu weet ik in ieder geval wanneer ik deze medicijnen moet nemen. Hahahaha

Toen de mensen in Kampi ya Samaki wisten dat ik ziek geweest was, “because of the sun”, begonnen ze te lachen en zeiden me: It’s to hot for mzungo’s, ofwel in dutch…..Tis gèn weer vur enne blanke!!!!!!!