De overval

Auteur: Mark Janssen

Het is midden in de nacht, opgewonden, helemaal onder het stof, schrijf ik nu de gebeurtenissen van de afgelopen dagen. Daar zit je dan met je goede bedoelingen.

De afgelopen donderdag zijn we met een hele club mensen naar het noorden vertrokken, richting de stad Maralal. In deze omgeving hebben we zo’n 4 basisscholen voorzien van nieuwe zonne-energie systemen. In dit gebied zijn wel eens gevechten tussen de stammen Samburu en de Porkots, maar op het moment toen we vertrokken was het volgens de berichten veilig. Na een zorgvuldige afweging zijn we dus naar het Samburu district vertrokken.

Na een paar dagen “hard” gewerkt te hebben gingen we weer met de hele ploeg mensen, moe maar voldaan terug naar huis,….terug naar Kampi ya Samaki. Het ging allemaal goed. We gingen over vele zandwegen, welke sommige zelfs in Europese begrippen geen weg te noemen waren. Door de soort wegen en de droogte zaten we binnen “no time” volledig onder de stof. Nee ik denk niet dat de Arbo-wet deze hoeveelheid stof in Nederland goed gekeurd zou hebben!!!

Op een gegeven moment kwam er nog een grotere stofwolk aan stuiven, deze werd veroorzaakt door een grote truck met wat vee en mensen erop. De mensen seinde en riepen:“Porkots go back” (maar dan zoiets in de Keniaanse taal, Swahili). Onze chauffeur Simon trok aan de handrem, een paar seconden was het doodstil. Na de stilte begon iedereen geschokt in de (voor ons) onverstaanbare taal Swahili te praten, terwijl de chauffeur niet wist hoe snel hij zijn matatu kon keren richting het dichtstbijzijnde dorpje.

Iedereen was nerveus en wist niet “what to do”. De Porkots staan namelijk bekend om haar roofovervallen met geweren. We scheurden achter de truck aan die ons gewaarschuwd had, de stofwolken werden nog heviger dan even daarvoor. Ik schreeuwde tegen de chauffeur “GO…..geef gas…Go!!!!!”. In het dorpje aangekomen stopte de truck, bij een soort van politie kantoortje. De politie mensen / militaire stonden al met geweren in de aanslag. De chauffeur van de truck vertelde dat één van hen was neergeschoten, en er vele koeien en geiten gestolen waren.

Ik wist niet “what to do”, Anne zei: “Don’t worrie come with me” en Bas werd behoorlijk onrustig en wit. Het eerste wat ik dacht is: “Ik moet zo dicht mogelijk bij die militair staan, hij heeft tenminste nog een gun”. Anne legde de situatie uit, zei dat er niets meer aan de hand was. Toen ik onrustig werd van een op afstand naderende auto legde ze uit dat de Porkots alleen in het bezit waren van geweren, niet van auto’s.

In de bak van de truck zag ik nog een koe liggen, die ze zo te zien geraakt hadden. Hij had behoorlijk wat bloed verloren. Schijnbaar had ik niet goed genoeg gekeken, want later vertelde ze me nog, dat de man ook nog in die bak lag. Deze man, leefde nog en werd zo snel mogelijk naar het ziekenhuis afgevoerd.

Op het moment dat we naar Maralal vertrokken was er volgens de informatie van Lobade nog niets aan de hand, maar zo zie je maar weer in dit soort gebieden kan de vrede te allen tijde afgelopen zijn. Een paar dagen eerder ontmoette we nog een Nederlandse jongen Matthijs, welke nog vertelde dat de wereld geen speeltuin is. Een paar Belgische meiden gingen liftend naar het noorden van Kenia richting…… ze vonden dit spannend. Ze hadden waarschijnlijk te veel naar TV programma’s als, The Trip en Peking expres van respectievelijk TMF en Net 5, gekeken. Matthijs legde hun uit dat het toch maar verstandiger was om terug richting het zuiden te gaan. Onlangs las ik trouwens nog in de krant een berichtje met als titel: Fiets toeristen in Iran vermist. Ja vind je het gek!!!!!..... Wie gaat er nu midden in Iran, een fietsvakantie houden?? Maargoed vrachtwagen chauffeurs die in de binnenlanden van Oost-Europese landen of verder rijden, nemen natuurlijk wat risico’s.

Toen we terug bij ons hotel kwamen bleek dat de eigenaar van deze lodge, tevens de eigenaar van de truck was. Iedereen had het over deze overval. Ik maakte wat grapjes en zei nog tegen Bas: “Nou dit overvalt me wel, deze overval”, maar hij kon er niet om lachen. Alle gelovige Keniaanen zeiden: “Please thank the Lord that we are still a life. “Tomorrow when we go back... God wil help us”. Bas zei: “Yes but I want extra security, I don’t only trust god”. ....Hahaha…… Ik was het helemaal met hem eens, er werd dus security geregeld.

Gek genoeg had men het meer over de 23 koeien en die paar geiten die weggehaald werden, dan over de twee vermiste en de man in het ziekenhuis die inmiddels overleden schijnt te zijn.