Het begint al te wennen

Auteur: Mark Janssen


’s morgens werd ik wakker in een bed waarvan het matras dusdanig slecht was dat een dun eierbedje in Nederland nog comfortabeler is. Maar doordat we de afgelopen dagen al zoveel meegemaakt hadden, en dus echt even bij moesten komen, had ik toch heerlijk geslapen in het gezellige, knusse, smurfen hutje. Wat een rust.

Toen ik ging kijken hoe laat het was en mijn telefoon aanzette, kwam ik er tot mijn stomme verbazing achter, dat ik hier in de rimboe, met de provider Safaricom, gewoon bereik had en dus kon bellen. Gek hè!!!! Thuis in Wilbertoord heb ik met T Mobile geen bereik of in ieder geval nauwelijks, terwijl ik hier tussen de bergen en in de rimboe gewoon een connectie met de buitenwereld heb. Unbelieveble!!!!!

Verschillende mensen lopen hier dan ook met een mobiele telefoon rond (meestal wel zonder beltegoed), alleen het gekke is dat er geen elektriciteit is om deze apparaatjes op te laden. Voor het laden van de telefoon geven ze die telefoon weer aan iemand af die met meerdere mobieltjes naar de stad reist om ze op te laden. Creëren van werkgelegenheid en handel dus. Typisch Afrikaans.

Het mobiele netwerk, een enkele fiets, matatu, een stationaire motor en jawel hoor de Coca Cola is dan ook het enigste westerse wat je hier in dit gebied aantreft. O ja het gezin waar wij verbleven heeft ook een radio op batterijen.

Na een klein ontbijtje met wat geitenmelk en een soort pannekoek van maismail (Chappatie), gingen we als echte massai mannen rondtrekken met het vee. Bas en ik kregen allebei een stok mee en hebben uren in de hitte rondgewandeld, tussen zebra’s, struisvogels en andere animals zoals bijvoorbeeld apen. De vierdaagse in Nijmegen was er denk ik niets bij…hahaha. Wat een wandeling….. Phoe!!!!

Ik was blij dat we terug kwamen en weer wat te drinken kregen. We gingen samen met wat vrouwen en kinderen in de schaduw zitten, vergezeld met honderden, nee wel duizenden vliegen. Die vliegen zaten vooral dicht bij de melk en rondom de mondjes en snottebellen van de schattige kleine kindertjes.

Emancipatie, daar heeft men hier in Kenia denk ik nog nooit van gehoord, zeker niet hier op het platteland. Vrouwen zorgen voor het eten, de kinderen en het huishouden en de mannen, die wandelen wat rond met het vee. Die mannen doen eigenlijk dus niet veel. Zelfs het halen van water, wat geen lichte klus is, behoort hier bij de taken van de vrouwen.

Van oudsher was het de taak van de man om voor het voedsel te zorgen d.m.v. de jacht. Volgens mij is jagen hier geen noodzaak meer, omdat ieder huishouden zijn eigen vee heeft. Toch heeft de man dit nog steeds als zijn taak, ofwel de hele dag alleen maar een beetje rondslenteren, terwijl de kinderen naar school gaan en de vrouwen het voor het eten zorgen.

Een “american dream” ofwel het rijden van grote auto’s, het verdienen van bakken met geld e.d. nee dat heeft men hier niet. Men is blij dat ze vandaag te eten heeft. De vrouw van het huishouden vertelde me, dat in een periode van droogte (Dec/Jan/Feb/Mrt) ze soms drie dagen geen eten hadden. Om de dag toch door te komen ging men dan maar slapen, want dan gebruik je het minste energie. Gelukkig heeft men zelf wel een soort sociaal stelsel in de cultuur gebouwd. Wanneer men namelijk echt niets meer heeft en de buren wel, dan wordt er tenminste nog gedeeld. Armoede verbroederd!! Toen ze me dit vertelde, dacht ik wel weer even hoe goed wij het hebben. Niet alleen met ons klimaat en omgeving ook met onze mentaliteit van zakendoen, werken en geld verdienen. Ja dit zijn nu echt de armste van de armste van de wereld.

Soms denk je wel eens, waarom zetten ze zaken en dingen hier niet anders om en veranderen ze van mentaliteit, maar zoals de voorzitter van de stichting Lobade eerder al vertelde: “Wij zijn hier om de mensen te helpen, niet om hun cultuur te veranderen”

Als avond eten kregen we nog paar handjes rijst en wat aardappelen en zaten nog wat rond het vuur. Die kleine kindertjes vonden ons mzungo’s maar gekke mensen, ze keken precies zoals wij vroeger naar zwarte piet en sinterklaas keken.

Gezien de gezelligheid met elkaar, de verbroedering het gezellig samen rond een vuurtje zitten, begon ik eigenlijk best snel te wennen aan het leventje. Behalve het de hele dag niets doen, vond ik het eigenlijk best leuk de gezelligheid de harmonie die men er met elkaar heeft.