De Nederlandse kluizenaar

Auteur: Mark Janssen

Onvoorstelbaar…..Nederland is zo’n klein landje en toch kom je die kaaskoppen overal tegen!!!!

Relatief gezien is Nederland echt maar een klein landje, slechts 16 miljoen mensen en toch kom je ze overal tegen. Die blanke met blonde haren en blauwe ogen. Als je zo op een terras zit kun je al snel het verschil zien tussen, Fransen, Engelse, Spanjaarden, Duitsers of Nederlanders.

Nu moet ik bekennen dat ik de Duitsers en Nederlanders moeilijker uit elkaar kan houden en mezelf ook wellens in vergis in een Belg. Die “ordinaire”, schreeuwende, witte, alcoholdrinkende Britten, die vallen altijd wel op, zeker als ze in het buitenland zijn.

In Maralal op het terras, zaten we al enige minuten naar een prototype Nederlander te kijken. Door z’n accent waren we aan het twijfelen, of dat hij nu Duitser of Nederlander was. Maar nee hoor het was een echte Nederlander. Matthijs was zijn naam en hij studeerde “iets met” landbouw aan de hogeschool van Wageningen. Zijn Nederlandse uiterlijk, zijn accent en zijn opleiding zijn eigenlijk helemaal niet van belang, maar zijn manier van leven, verbaasde ons toch wel even.

Nadat hij met ons mee naar de 4de school was gegaan voor de aanleg van een zonne-energie systeem, liet hij ons zijn huis zien, of beter gezegd zijn kippenkooi. Nee eigenlijk mag ik dat zo ook niet omschrijven, want tegenwoordig geven wij onze kippen zelfs nog beter onderdak.

Een paar latten, een paar balken en wat dakplaten daaruit bestond zijn hutje, welke boven op de berg in Maralal stond. We waren daar midden op de dag, het was er dus bloed heet. Voordat we bij zijn huisje aangekomen waren hadden we al een fikse bergwandeling achter de rug, dus hij bood ons een kopje koffie aan. Toen wij JA gezegd hadden begon het feest.

Aangezien hij geen koffiebonen en een koffiezet apparaat had, deed hij dat op de Afrikaanse manier. Hij gaf mij een panga (soort mes), zodat ik het aanmaak hout in kleine stukjes kon kappen. Deze kleine stukjes werden vervolgens in een ijzeren kom in de fik gezet, waarna er wat zelfgemaakte houtskool aan toegevoegd werd. Na wat geblazen te hebben (met een klein elektronisch ventilatortje (luxe hè) ) begonnen het vuurtje (na een half uur) aardig te branden. Armoede maakt creatief, dus hier gebruikte men i.p.v. koffiebonen wat rijst met gember.

De rijst wordt zonder olie in een koekenpan heet gemaakt. Doordat er geen boter of olie in die pan wordt gedaan, verbranden de rijstkorrels en worden ze dus pikzwart. Als het water, wat inmiddels op het vuur staat, begint te koken, voeg je deze verbrande rijstkorrels er aan toe en begin je wat te roeren. Doe je er vervolgens ook nog wat gember bij ( speciale houtsoort) dan komt de aroma je tegemoet.

Nu zul je denken dit “heksen sapje” niet te zuipen is, maar het tegendeel is waar. Deze cappuccino of zoals de Afrikanen het noemen, cipucano was het lekkerste kopje koffie die ik in de laatste maanden gedronken heb.

Of zoals de marketing slogan van Douwe Egberts luidt: Cipucano, lekker genieten!!!!!

Nadat we genoten hadden van ons eigen gemaakte cipucano liet Matthijs ons zijn leef omgeving zien. We wandelde op een echte range. Doordat ik nog enkele oldtimer tractoren zag staan, voelde ik net alsof ik in Amerika op het platteland stond. Aangezien men weinig onderhoud pleegt aan hun gebruiksmiddelen, werkte de startmotor van de tractor niet meer, dus parkeerde ze hem maar boven op de berg. Als ze er mee wilde gaan werken, lieten ze hem gewoon van de berg afrollen waardoor ie op snelheid kwam. Vervolgens haalde men de linker voet van de koppeling en de motor begon te leven. Creatief hè!!!!!!

Ook liet Matthijs ons nog een prachtig stukje natuur zien. Na wat geklauter stonden we boven op een paar enorm grote gesteente. Stenen waar de Nederlandse hunnenbedden U tegen zouden zeggen. Deze stenen stonden op het puntje van de berg. We keken uit over een heel natuurgebied. Je kon er zelfs de schaduw van de wolken zien. Adembenemend en wat een rust!!!! Zo boven op die punt van de berg met een prachtig overzicht over het hele gebied, Ja dit was nu echt een “LION KING VIEW”

Matthijs heeft ongeveer zo’n 5 maanden in zijn eentje in dat hutje op die berg gewoond. Als hij wilde internetten of bellen, moest hij 1 uur naar de stad wandelen waar hij een computer met super trage internet verbinding had. Door deze trage internet verbinding vertelde hij ons dat hij slecht 1 keer per week de mail van zijn begeleider en ouders in Nederland kon openen. Een mobiele telefoon had hij niet bij.

Respect voor deze jongen, die naar ons idee erg eenzaam hier in Afrika verbleef. Voor het eten slachtte hij soms zelfs een paar konijnen. Ondanks het feit dat hij toch wel af en toe heimwee heeft gehad, heeft hij plannen om nog in meerdere werelddelen te gaan wonen.

Een life syle waar ik niet voor zou kiezen. Ik vond zijn manier van leven zeer interessant om te zien. Als een soort van kluizennaar kon hij toch genieten van de dagelijkse kleine dingen die het leven brengt.