De Watersnoodramp

Auteur: Mark Janssen

Daar stonden we dan, maandag 9 oktober Nairobi Airport. Het moment dat Bas zijn vriendin Karlijn weer live, face to face zag. Natuurlijk hadden ze elkaar wel via msn, telefoon en e-mail gesproken, maar nu ze elkaar na een lange vlucht weer in de armen konden vliegen, kon hun geluk niet op.

Als voorbereiding waren Bas en ik al een paar dagen onderweg. Daarom eerst even een matatutrip van ongeveer 6 uur lang In mijn vorige verhaal heb ik nog gezegd hoe “erg” zo’n trip kon zijn, maar deze rit was onvoorstelbaar toch nog een tikkeltje erger. Vandaag zaten er geen 17 maar wel 20 mensen in 1 busje, verder nog wat bagage, 2 kippen en onderweg werden er, als klapper op de vuurplijl, ook nog even 4 levende geiten onder de achterbank gepropt. Dit alles terwijl een jonge moeder haar kind aan het voeden was. Het was echt weer een spektakel eerste klas!!!!!!

In de hoofdstad Nairobi aangekomen, gingen we direct naar ons “vaste” Ambassadeur hotel. Een redelijk goed hotel, waar we ook tijdens de eerste nacht bij in Kenia geslapen hadden. Bij onze aankomst op 16 augustus, vonden we dit nog een redelijk Oost-Europees c.q. Spaans primitief uitziend hotel. Vandaag leek het net of dit gebouw verbouwd was, het zag er voor ons gevoel echt schoon en luxe uit. Er kwam zelfs voor de eerste keer in 8 weken weer warm water uit een kraan lopen. Geweldig!!!!!

Toen we gingen inchecken wilde ze ons maarliefst 50 dollar laten betalen. Daarom lieten we onze “mama” Anne even bellen. Ze vertelde de medewerkers van het hotel dat wij haar “zonen” waren, en toen werd dit bedrag direct met de helft verminderd. Geen mzungo prijzen voor ons. Toevallig kregen we ook nog dezelfde kamer dan onze eerste nacht in Kenia toegewezen.

€ 25,- voor een hotel, is voor Keniaanse begrippen nog redelijk duur ten opzichte van goedkope lodges waar je voor € 2,50 kunt overnachten. Maargoed wij vonden het voor onze eigen veiligheid niet onverstandig om een betere, duurdere en veiligere slaapkamer in deze hoofdstad uit te zoeken. Trouwens op zich valt de prijs nog wel mee, ten opzichte van het Hilton hotel, welke tegenover “ons” hotel gevestigd is. Bij het Hilton kost een kamer al snel zo’n € 250,- per nacht.Wat een verschil hè, € 2,50 versus € 250,00.

Door onze nieuwsgierigheid zijn we nog wel even het Hilton hotel binnengewandeld en hebben we daar voor het slapen gaan nog lekker een koud pilsje gedronken.

Voordat we maandag dus naar het vliegveld gingen om Karlijn op te halen, moest Bas zichzelf natuurlijk nog even gaan douchen. Je girlfriend komt niet elke dag naar Kenia gevlogen, dus begrijpelijk. Helaas was de waterleiding even “out of order”, dus moest Bas z’n vriendin ophalen zoals ie er hier altijd bij loopt.

Nadat Bas en Karlijn elkaar ontmoet hadden gingen we met onze “vaste” taxi chauffeur Sammi naar het Hotel. Om Karlijn even met een dode mus blij te maken, of hoe deze uitdrukking ook gaat, stopte we met onze taxi recht voor het Hilton hotel, stapte uit, en liepen naar binnen. We maakte Karlijn wijs dat Sammi haar spullen wel naar de kamer zou brengen.

Karlijn keek haar ogen uit en zei nog: “Wat een verrassing, is dit Kenia, is dit Afrika?”. We liepen een super de luxe pub binnen, bestelde een drankje en namen wat te eten. Nadat we even goed aan de inwendige mens gedacht hadden, zouden we naar onze hotelkamers gaan.
Onderweg naar de kamers vertelde Bas lachend dat we niet in dit luxe Hilton hotel gingen slapen en dat we dus geen eigen zwembad in onze room hadden. We liepen naar het andere ook niet slechte Ambassadeur hotel.

Toen we de kamer binnen liepen, bleek dat onze kamer toch wat luxer geworden was dan voorheen. We hadden namelijk een binnenzwembad in onze kamer gekregen, alleen dit was geen grapje.

Doordat de waterleiding afgesloten was, hadden Bas en ik de kraan getest en vergeten dicht te draaien. Gevolg was: dat op het moment dat er weer water uit de kraan begon te lopen, het afvoerputje de hoeveelheid water niet kon afvoeren. Door deze fout kwamen beide kamers dus helemaal blank onder water te staan. Niet 2 of 3 cm, … nee….. het hele tapijt stond wel met 10 , 15 cm (niet overdreven) onder water. We hadden een binnenzwembad!!!!...... luxe hè………..Hahahahahaaa

“Gelukkig dat het hier niet vries, anders hadden we moeten schaatsen”; zei ik nog lachend terwijl ik door het water dobberde en een paar foto’s aan het maken was. Ik lag krom van het lachen, wat een spektakel!!!!!!!!

Nadat we ons verontschuldigd hadden, (foutje bedankt) kregen we een andere kamer aangeboden en gingen we naar bed.

Ik dacht nog wel even na over de vele kubieke meter water die er door deze fout verloren zijn gegaan. Eigenlijk wel sneu als je jezelf bedenkt dat de mensen op het platteland in Noord Kenia geen waterleidingen hebben. Sterker nog, in de droge gebieden is er nauwelijks water, het beetje dat ze hebben moeten ze met kannen uit het meer sjouwen. Maargoed hier moet je niet over dit soort dingen gaan piekeren en nadenken, anders heb je denk ik, zelf “geen” leven meer.

Ook dacht ik nog even na over de vele avonturen en stunts die Bas en ik hier inmiddels meegemaakt hebben. Van Matatutrips, Overvallen, Back to Basic, een biertje drinken in een super de luxe Hilton hotel met binnenzwembad t/m het maken van een eigen zwembad in onze hotelkamers.

Ik zou er wel een boek over vol kunnen schrijven, sterker nog als ik al mijn verhalen aan elkaar plak heb ik al bijna een compleet boek.

Tjonge Tjonge Tjonge en het ergste nog, het is allemaal nog waar gebeurd ook. Wat zal ik een mooie levensloop krijgen op dat dag dat ik zal gaan trouwen. Als ik überhaupt nog wel in deze gelegenheid kom. Eerst nog een geschikte kandidaat vinden, ik weet niet of iemand dit aandurft. Mijn vraag is dan ook: Wie durft dit aan???? Hahahaha