Give me... Give me...

Auteur: Mark Janssen

Give me pen for school, give me sweet, give me money, give me…..

Het lijkt wel of dit de eerste woordjes zijn die de kleine kinderen in het Engels leren. Elke keer als je kinderen op straat ziet, dan durven ze dit telkens weer ongegeneerd te vragen. Give me… Give me…. Give me….. Wij zeggen dan wel eens in het Nederlands voor de grap tegen elkaar:”Je denkt toch zeker niet dat ik Sinterklaas ben”. Soms is wordt dit erg irritant.

Gelukkig weten de kleine schattige kindjes niet beter en zijn ze wel allemaal altijd even aardig. Naast ons huisje op onze compound staat een kerkje, welke tevens al basisschool gebruikt wordt. Overdag verblijven hier zo’n 60 kinderen.Elke dag als wij thuis rond om ons huisje lopen of door de poort van onze compound wandelen horen wij altijd weer in koor 60 kinderen “Jambooooooo”roepen. Dit is echt geweldig, vertederend al die kleine kindertjes. Als ze geen Jambo ofwel Hallo roepen, dan schreeuwen ze wel uit volle borst: “Blanke ofwel Mzungooooooooo”

Als al die kindertjes Jambo roepen en zwaaien. Dan zwaaien Bas en ik natuurlijk wel altijd lachend terug, Net alsof we eigenlijk wel Sinterklaas zijn. Deze kinderen op school doen ons echt goed.

Voor ons gevoel is er dus wel degelijk een verschil in mensen en kinderen die gewoon Hoi roepen of altijd maar weer iets vragen. De kinderen vragen steeds weer Give me… Give me.. Give me…, de volwassen beginnen eerst een gesprek en na 5 minuten kan het goed zijn dat ze vragen of dat we even de” schoolfees” voor hun kinderen willen betalen, of dat we toevallig nog een leuke baan voor hen in de aanbieding hebben.

Wat mij betreft is het fout als mensen afhankelijk zijn van donors. Als men alles altijd gratis krijgt, dan wordt men “donorafhankelijk” zoals ontwikkelingsorganisaties dat noemen. Zo zijn er voorbeelden bekend van primitieve stammen die geen voorzorgsmaatregelen namen bij een aankomende droogte. Het gevolg was dat men in de maanden februari, maart geen voedsel meer had. Men dacht dat geeft toch niets want dat voedsel krijgen we toch gratis van de noodhulp uit het buitenland.

Deze cultuur van afwachten ofwel alleen maar vragen is natuurlijk fout!! Gelukkig vinden de ouders van deze lieve schattige kindertjes ook dat hun kinderen niet mogen bedelen. Dit wordt ze thuis in ieder geval niet aangeleerd, “stel je voor dat andere zien dat mijn kind schooit om voedsels of geld, dat is toch een schande”, denkt men hier.

Lobade foundation vind ook dat mensen een eigen bijdrage moeten leveren aan de ontwikkelingssamenwerkingsprojecten. Zo vraagt Lobade bijvoorbeeld een eigen bijdrage van basisscholen voor het plaatsen van de zonne-energie systemen. De systemen worden gesponsord, alleen de installatie en de reparatie kosten dienen door de mensen zelf betaald te worden. Voordeel hiervan is dat men er zelf iets voor heeft moeten doen, dit geeft een prikkel, een verantwoordelijkheid om het systeem in ere te behouden. Er wordt een appèl op de mensen zelf gedaan.

“People are allways the same”, zoals de Sugababes dit in een van hun liedjes zingen. Dit klopt!!! Welke kleur of ras dan ook, de basis van een mens is, “allways the same”. Daarom moet men ook in de Nederlandse economie de mensen een prikkel blijven geven om zelf een bijdrage te leveren aan de maatschappij. Gedeeltelijk arbeidsgeschikte hebben ook talenten die ze goed kunnen benutten. Een man in een rolstoel, zou wellicht een goede administrateur zijn. Een slechthorende vrouw, zou in een laboratorium misschien wel een uitstekende onderzoeker kunnen zijn. We moeten vertrouwen hebben in elkaar en elkaar kansen geven door talenten te ontwikkelen!!!!!!!!!

Zoals ik al eerder geschreven heb is het leven een feest als je zelf de slingers maar ophangt. Natuurlijk moeten mensen die middelen ofwel slingers wel in huis hebben. Kan men die slingers niet zelf aanschaffen, dan ik het noodzakelijk dat andere hierin faciliteren.

Ook ontwikkelingssamenwerkingsorganisaties, moeten meer vertrouwen hebben in de lokale bevolking. NGO Lobade foundation, laat de mensen zelf hun projecten regelen, vandaar ook de naam LOcal BAsed DEvelopment. Lokale mensen weten precies wat er in hun land / regio aan de hand is. Men snapt de cultuur en de denkwijze. Als je als Europeaan denkt dat je superieur bent en onze westerse systemen rechtstreeks denkt te kunnen kopiëren, dan ben je fout bezig. Helaas heeft dit fenomeen, sinds landen zijn begonnen met ontwikkelingssamenwerking, vaak plaats gevonden. De naam ontwikkelingssamenwerking zegt het eigenlijk al, je moet samenwerken.

Aangezien die kinderen toch niet beter weten en daarom toch elke keer weer blijven zeuren om geld, snoep of pennen, hebben we tijdens Karlijn haar verjaardag op 17 oktober toch even gezellig getrakteerd. Karlijn had ballonen en pennen uit Nederland meegenomen en verder hadden we nog een paar honderd kauwgomballen gekocht.

Om 10 uur toen de pauze van de kinderen begon, zijn we naar het schooltje gewandeld en hebben alle kindertjes ieder om de beurt een zakje met inhoud gegeven. Wat een blijde lachende gezichtjes, wat een lieve kindertjes. Het was prachtig om te zien hoe gelukkig en dankbaar deze kleine kinderen waren.

Natuurlijk hebben we de “teachers”ook een volle zak met balpennen gegeven, anders is de kans groot dat ze die pennen van de kinderen afpakken en zelf gebruiken. (Iets wat helaas ook nog vaak genoeg gebeurd)

Een dag later toen ik tijdens mijn lunch pauze even naar het zwembad liep om mezelf te gaan wassen, waren die kinderen van die school gelijkertijd vrij, om thuis te gaan lunchen. Zo kwamen er dus 60 kinderen om me heen rennen die me een handje wilde geven. Het krioelde er, ik kon nauwelijks meer lopen. De buurt lachte al, terwijl de kinderen allemaal vroegen om balloons, cheewinggums, pencils and money. Ik dacht: “O my god” gisteren hebben ze alles gekregen, nu willen ze weer meer….. meer….. meer….. Helaas kunnen die kinderen geen Engels, dus probeerde ik in mijn beste Swahili uit te leggen dat ze gisteren ook al van alles hadden gekregen. Aangezien mijn beste Swahili, erg slecht is begrepen ze er niets van.

Omdat ik de kinderen toch van me af wilde schudden, ben ik de eerste de beste duka binnen gewandeld en stiekem door de achterdeur naar buiten gegaan en verder gewandeld. Eigenlijk best grappig dat die kinderen toch weer meer willen hebben, maar van de andere kant eigenlijk ook wel jammer.

Maargoed volgens mij zou ik en wij allemaal in hen geval precies hetzelfde gedaan hebben. De cabaretier Youp van het Hek heeft onze “We want more” mentaliteit ook vaak genoeg becommentarieert.

Geef je kinderen 1 vinger, dan nemen ze een hele hand!!!
Geef je volwassenen een Fiat, dan hebben ze liever een Mercedes!!!