VOC Mentaliteit

Auteur: Mark Janssen

De afgelopen week hebben Bas en ik weinig rond gereisd en vooral aan de projecten gewerkt. Hoe ziet zo’n dag er eigenlijk ongeveer uit???

Meestal begin ik zo rond 5.00 uur met het werken aan de projecten. ’s Morgens is het nog lekker koel en kan ik mijn hoofd er het beste bij houden.

Rustig aan mijn bureau werk ik aan onze projecten. Mijn bureau staat dicht bij het terras van ons huisje. Ik doe de deuren open en heb een prachtig uitzicht over het Baringo meer.

Elke ochtend geniet ik van de rust, het uitzicht en de vogeltjes die fluiten. Meestal hoor ik om 6.30 uur een paar motorbootjes langs komen die de toeristen vlak voor ons huisje langs de kant van het meer oppikken. Verder grazen er regelmatig wat loslopende koeien, geiten en kippen bij ons in de tuin.

Na wat intensief gewerkt te hebben, ga ik even wat internetten. E-mail checken (leuk hoor al die reacties, soms van mensen waarvan je het niet verwacht…doet me goed) / Het Nederlandse nieuws bekijken / Gastenboek vriendengroep NGDT / Laatste nieuws Wilbertoord online / waarbenje.nu site / weblog lobade. Verder surf ik wat rond op pagina’s die mijn aandacht trekken. Op dit moment volg ik vooral het nieuws rondom de verkiezingen.

Meestal staat Bas een paar uur later op rond 9.00 uur en lopen we naar het restaurantje waar we dagelijkse eten en drinken nuttigen.

Van 10.30 uur t/m 12.00 uur werken we dan aan de projecten en gaan vervolgens naar het zwembad ongeveer 3 minuten van ons vandaan. Na een heerlijke duik nemen we onze lunch, gaan weer wat werken. Voordat het donker wordt springen we nog een keer in het water. Meestal gaan wij bij de “swimmingpool” ook nog even pool biljarten.

Op het moment begint het hier echt warm te worden, men zegt dat het tegen december echt erg heet zal zijn. Je kunt dan schijnbaar nauwelijks meer werken, zelfs binnen is het dan niet meer te houden.

Dat die Nederlanders een echte “VOC mentaliteit” hebben en over de grenzen kijken, blijkt wel uit het aantal Nederlandse toeristen die hier elke week weer arriveren. Ongeveer 80% van de toeristen hier zijn Nederlanders. Verder komen hier veel Australiërs en Britten. Dat het goed met ons landje gaat, blijkt wel weer uit het feit dat die Nederlanders dit soort reizen kunnen permitteren. (Natuurlijk zijn er vele, die dit niet kunnen veroorloven, voor deze groep moet natuurlijk ook gezorgd worden, maar over het algemeen heeft men in NL nog altijd meer welvaart dan de mensen hier in Kenia.)

Wel gezellig al die Nederlanders zou je zeggen, dat valt wel mee. Natuurlijk kom je regelmatig gezellige landgenoten tegen, maar soms.

Ten eerste zijn de meeste allemaal 50+. De jongere die er komen, zijn enkel en alleen stelletjes. (Geen leuke vrijgezelle meiden, dus!!) Hahahahh. Verder willen ze elke keer alles van ons weten, en klagen ze dat het te warm is/ het water te koud / de service te traag ect. Wat een volk!!!!!!!

Dat de Nederlanders soms muggenzifters kunnen zijn blijkt wel uit het volgende voorbeeld:

“Ons”Anne is vertegenwoordigster van Kenia in de derde kamer van Nederland. In deze functie had ze een voorstel geschreven, waar dit schaduw parlement over zou kunnen discussiëren. Het secretariaat van deze kamer keurde haar “proposal”af, omdat dit stuk 600 i.p.v. 500 woorden bevatten. Door deze “flauwekul”moest Anne een dag reizen naar de stad om een computer met internet te vinden....zodat ze de tekst kon wijzigingen.

100 woorden verschil….nou nou wat een probleem. Het echte probleem is het een heel ander verschil. Het verschil hier in Kenia tussen Arm en Rijk!!!!!
De rijke reizende Nederlander in het zwembad t.o.v. het arme lijmsnuivende straat jongetje.

Toch is het elke dag weer spannend, wat voor een soort toeristen, zich willen laten afzetten. Regelmatig komen weer gezellige Nederlanders, Belgen of “what ever” tegen. De lokale bevolking speelt daar natuurlijk wel op in en verkopen massages, boottrips ect….maar 1 ding is zeker…..ze laten die mzungo’s wel altijd te veel betalen.

Toen we pasgeleden aan het zwembad lagen, kwamen we weer een paar Nederlandse studenten tegen die wie in het vliegtuig al eerder ontmoet hadden. Toevallig hè.!!! En als je met deze mensen in gesprek gaat, dan blijkt het dat ze ook weer dat we gemeenschappelijke kennissen hebben. Hoe klein is ons landje dan wel niet!!, zou je denken.

Na het avondeten van 18.30 uur wandelen we even naar de camping Roberts Camp om te kijken of er weer nieuwe toeristen zijn gearriveerd.

Om 20.30 uur komen we terug, kijken we nog een aflevering van de komedie Friends, en gaan we vervolgens moe maar voldaan naar bed toe.

Leuk programma of niet dan, vooral dat zwembad ga ik echt missen!!!! , Nee grapje in NL heb ik het ook kei goed. En als je elke dag gebruikt kunt maken van hetzelfde zwembad, dan gaat de luxe er ook wel weer van af. Dit zwemmen we “moeten” wel, want we hebben thuis geen douche en geen water.

Het gaat goed hier, we blijven positief denken, ook als we af en toe een klein beetje in een “dipje” zitten. Nee ik vermaak me hier ook net zo goed dan normaal gesproken thuis. Wel veel rustiger dan thuis. Dat drukke leventje mis ik eigenlijk wel een beetje, al het georganiseer bij de verenigingen enz. Maar goed daar heb ik zelf voor gekozen.

De life style is hier wel wat anders ja……die nieuwigheid is er een beetje af en het begint allemaal wat gewoontjes te worden.Geen uitgaan, discotheek, tv programma’s, geen drop en geen bruine boterhammen met kaas.

Maar goed als ik hier rond kijk mag ik niet zeuren het kan erger……… dus we blijven genieten, we zullen er toch zelf iets van moeten maken……alleen al het feit dat ik dit werk voor deze mensen mag doen is super …………. niet klagen dus!!!!!

“Het leven is een feest…..Je moet alleen wel zelf de slingers ophangen”.