Cultuur verschillen

Auteur: Mark Janssen

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, helaas voor Bas en Karlijn is die tijd van gaan vandaag gekomen. Op het vliegveld van Nairobi zeiden de twee elkaar nog even gedag, waarna Karlijn de lange reis naar Nederland begon.

Nou ja lang….in verhouding met de beruchte matatutrips die soms wel eens 8 uur duren, lijkt me zo’n vliegreis met TV, radio, en uitgebreid eten eigenlijk maar “peanuts”.

Karlijn heeft in de afgelopen weken denk ik, veel meer gezien dan de gemiddelde toerist. Toeristen zien alleen maar luxe lodges, gaan op safari en zien soms een paar arme kinderen. Sommige van hen durven dan ook nog met droge ogen te beweren dat de problemen eigenlijk wel mee vallen.

Eenieder die de straatkinderen in de steden aan de kant van de weg ziet liggen met een potje lijm in hun hand, of die de armoede op het platteland en in de sloppenwijken ziet, weet wel beter.

Nee Karlijn heeft echt veel meer gezien!!!!!!

In haar verslag op Bas zijn waarbenjij.nu site schrijft ze, dat ze hier in Kenia veel geleerd heeft. Verder geeft ze aan dat het beeld wat mensen van Afrika hebben, vaak totaal anders is dan de werkelijkheid. Verhalen op zo’n weblog zijn volgens haar moeilijk te visualiseren.

“Alles ziet er wel uit als rozengeur en maneschijn, maar schijn bedriegt” schrijft Karlijn. Wanneer er foto’s op de sites geplaatst worden ziet iedereen als eerste zo’n mooi zwembad, olifanten, tijgers of die dure lodge. Natuurlijk maak je geen foto’s van ellende, dit word al er niet voor betaald überhaupt niet door de bevolking toegestaan.

Als Europeaan kom je hier niets te kort, zolang je geld heb kun je qua voedsel voldoende krijgen. Verder heeft ze gezien dat de cultuur niet altijd even gemakkelijk is. “ De mensen hier begrijpen je af en toe echt niet, en miscommunicatie is aan het orde van de dag” schrijft ze vervolgens nog in haar verhaal.

Natuurlijk ben ik het wel gedeeltelijk met haar eens. Het is hier niet altijd even gemakkelijk. Gelukkig ben ik dusdanig ingesteld dat ik hier goed mee om kan gaan. Wel vind ik het af en toe erg vermoeiend, lastig dat de mensen steeds maar blijven bedelen. We kunnen niet iedereen steeds maar geld geven. Met lukraak geld uitgeven los je de problemen niet op, bovendien weet je niet of het geld goed besteed wordt. Een alcoholist koop er echt geen eten van, maar wandelt rechtstreeks naar een bar om drank te kopen.

Vandaag toen Bas en ik in Nairobi uit de taxi stapte om naar een matatu te gaan, kwamen er zo’n 50 mensen bij ons, bedelen, iets te verkopen of ons naar de matatu te brengen. Men denkt echt allemaal dat we teveel geld hebben. Bas riep nog: “I am not famous”. Ik kan mezelf best voorstellen dat celeberties, af en toe geïrriteerd raken aan de paparazzi of hun krijsende fans.

Toen we de afgelopen week tijdens een lange matatu trip van 8 uur even een pauze hadden en bij een tankstation inkopen gingen doen, kochten wij wat chips, en een cake met wat water. Tijdens het shoppen kwam er weer iemand naar mij toe en zei: “I am not a tief, I ask you to give me something, so you have to give me, because I am not a tief”.
Natuurlijk hebben wij genoeg om deze man iets te geven. Natuurlijk kan ik dat beetje voedsel of geld gemakkelijk missen, maar wat moet je???? Als ik hem iets geef komen er 100 mensen meer om me heen staan. Ik ben sinterklaas niet. Ik negeerde hem en ging rustig in de bus zitten, vervolgens zag ik hem zielig naar mij kijken. Deze taferelen zijn af en toe niet gemakkelijk, wij komen hier om mensen te helpen, maar moeten tegelijkertijd ook vele mensen teleur stellen.

Nee het is af en toe echt niet gemakkelijk allemaal!!!!


Het is moeilijk om in de Keniaanse cultuur te integreren. Wij als Europeanen hebben gewoon een heel andere achtergrond en andere visies op het leven. Door deze verschillen kun je af en toe best geïrriteerd raken, alhoewel ik er zelf redelijk relax mee omga. Wel begrijp ik nu ineens waarom de integratie problematiek in Nederland zo’n complex vraagstuk is.