First safari

Auteur: Mark Janssen

De eerste reis leidde ons naar de Masai Mara, een van de bekendste national parks van Kenia. Afgelopen week betitelde de landelijke krant the Nation het park nog “The 7th worldwonder”, wij hebben dit gecheckt en kunnen het zeker beamen.

Onderweg van Nairobi naar de Masai Mara kwamen we al vrij snel vanuit de stad in een woestijnachtig gebied. Onze Erik en ons pap hadden niet verwacht dat het contrast tussen stad en wildernis zich al zo snel zou aandienen. In Kenia zijn de meeste wegen slechter dan slecht. Daar waar ik het inmiddels gewent ben en niet meer spannend vind maar irritant, genoten ons pap, Erik, Huub en Maria zichtbaar van de spectaculaire reis. De bulten en gaten in de weg deden lieten onze darmstelsels aardig schudden. Ons pap zei nog “Er zijn vele wegen die naar Rome leiden; maar deze is niet al te best”. Erik en Huub voegde hier nog aan toe “Hier heeft men geen TomTom navigatiesysteem, maar een TamTam”. Haha

Na een flinke rit van drie uur kwamen we uiteindelijk bij de super de luxe Mara Simba Lodge aan. Onze reisleider Peter Marttin had een andere, goedkopere, lodge geboekt, maar aangezien deze vol was konden we op kosten van Twiga toers, de toeroperator in deze lodge verblijven. Het was een prachtig verblijf voor de echte rijke prins bernard’s onder ons.

Bas en ik zijn beide zeer tevreden over het eten dat we in Kampi ya Samaki voorgeschoteld krijgen, maar de uitgebreide buffetten die we in deze lodge voorgeschoteld kregen, gingen alle wensen te boven. Ik zag dat iedereen zichtbaar aan het genieten was, vooral ons pap.

Ons mam had voor de reis het idee dat pa zou afvallen door het weinige eten in Kenia. Nou… hij zal eerder aankomen zijn want hij heeft genoeg te eten voor geschoteld gekregen.

Tijdens ons verblijf in de Masai Mara hebben we meerdere safaritochten gehad. We kwamen er de mooiste dieren tegen, bijna de complete “Big Five”. We zagen verschillende vogelsoorten, olifanten, leeuwen, giraffes, gnoes… noem maar op!

Ook bij de lodge zelf wemelde het van de dieren. Zo lagen er hippos (nijlpaarden) en krokodillen in het riviertje bij het restaurant. Onder toezicht van apen, katten en hippo’s maakte de krokodillen een vogel meester. Het was prachtig om te zien, helaas was het te donker om goede digitale foto’s te maken. Maar goed, tijdens een gemiddelde safari worden toch al honderden, duizenden foto’s gemaakt. Wat dat betreft lijken wij Europeanen net zo goed op de Aziaten.

Na het verblijf in de Mara Simba lodge vertrokken we op vrijdag 10 november naar Nakuru park. Hier konden we de flamingo’s bekijken. Helaas is het waterpeil van lake Nakuru evenals die van lake Baringo het laatste decennium enorm gedaald, waardoor er vele flamingo’s uit dit meer vertrokken zijn. Dit is niet goed voor het toerisme, zeker niet als het lake over een x aantal jaren droog komt te staan.

Opwarming van de aarde is niet de enige reden van de dalende waterpeilen in de Keniaanse meren. Ook goedbedoelde ontwikkelingssamenwerkingsprojecten zijn hier de oorzaak van. Door irrigatiewerken langs de verschillende rivieren kunnen lokale boeren, landbouw bedrijven. Hier kan slechts een enkele leefgemeenschap de vruchten van plukken. Door deze projecten daalt het waterpijl in de rivieren, waardoor de meren niet meer voldoende toevoer krijgen en er dus meer water verdamt dan naar het meer stroomt. Zo zie je maar weer hoe complex vele ontwikkelingssamenwerking vraagstukken kunnen zijn.

Aan de ene kant wordt een lokale leefgemeenschap enorm geholpen door zo’n irrigatieproject. Zo’n gemeenschap teelt voedsel voor eigen verbruik en genereert inkomsten door export naar andere regio’s. Dit terwijl een veel grotere groep mensen de negatieve gevolgen van de uitdroging van een meer voelt. Door uitdroging van een meer, daalt de toerisme, visvangst en op de langere termijn is het zelfs mogelijk dat men in de binnenlanden op bepaalde stukken helemaal geen water meer heeft. Dit zou erg zijn want: Water is leven!!!

Nakuru park is evenals Baringo ook een “part of the rift valley”. Miljoenen jaren geleden is de aarde ter hoogte van de rift valley uiteen gespleten en verschoven. Door dit natuurlijke gevolg kun je prachtige klif wandelingen maken. Boven zo’n klif heb je vervolgens een prachtig uitzicht op een gebied. Vanaf de rand kijk je soms wel zo’n 100 meter stijl naar beneden. Je uitzicht is dan ongeveer gelijk dan wanneer je met een motor vliegtuigje in de lucht vliegt.

Ons pap dacht om, zoals gewoonlijk weer grappig te zijn, en ging zover mogelijk op het randje van de klif staan, zodat wij daar foto’s van konden maken. Alle medereizigers vonden dit niet veilig en waarschuwde ons pap voor los liggende stenen. Gelukkig is hij er niet vanaf gevallen en konden we samen met hem gaan overnachten in het Stem Hotel, aldaar.

In dit hotel overnachten weinig internationale toeristen, maar voornamelijk Kenianen zelf.
Ondanks dat we in de ‘VIP’ rooms zaten was dit hotel wel een paar stapjes terug ten opzichte van de superdeluxe Mara Simba lodge, “but it was still good enough for us”.