Muntdrop en kaas

Eindelijk was het dan weer zover dat de gasten van de Lobade foundation in Nairobi arriveerden. Ook “ons” pap” en “onze” Erik kwamen eens kijken hoe het met me ging.

Verder kwamen de donateurs Huub en Maria van Lieshout en andere een bezoek brengen. Huub en Maria hebben op 10 juni samen met de “Janssen family” en een aantal vrijwilligers een feest in hun voormalig café, d’n Hoefslag georganiseerd. De opbrengst van deze feestavond hebben zij 100% aan stichting Lobade gegeven. Hun voorwaarde was dat er niets aan de “strijkstok”zou blijven hangen, dus dat de geschonken €1500,- volledig op de juiste plek terecht zou komen. Voor eigen vakantie, uit interesse en ter ‘controle’, kwamen zij dus nu een kijkje nemen hoe Lobade haar projecten uitvoert.

Verder arriveerden er nog 4 andere belangrijke gasten genaamd Fien, Wim, Bert en Kees. Deze groep mensen hebben namelijk veel vrijwilligers werk voor Lobade verricht.

Om al dit “hoog” bezoek op een juiste manier te ontvangen, waren Bas en ik na een lange matatu trip al een dag eerder in Nairobi gearriveerd. In deze stad hadden we eerst een ontmoeting met onze “Keniaanse moeder” Anne en onze Nederlandse begeleider Peter. Beide waren alweer enkele dagen in Kenia. Wij hadden ze alweer een hele tijd niet gezien. Anne was namelijk 3 weken in Nederland geweest. Zij was daar om als lid van de derde Kamer in haar werkzaamheden uit te voeren. Doordat zij toch in dat prachtige kleine kikkerlandje was, kon ze ook meteen werkzaamheden voor Lobade uitvoeren. In dat kader heeft ze weer flink genetwerkt met donateurs en een aantal gastcolleges bij diverse scholen gegeven.

Ook Peter kwam hier weer om alle projecten te begeleiden, hiermee zijn we erg blij. Doordat we alweer een hele tijd zelfstandig hebben moeten werken, waren er natuurlijk een aantal vragen ontstaan en hadden we hem nodig om weer verder te kunnen. De komende tijd zullen we het dan ook weer lekker druk hebben.

Tussentijds hebben we ook nog even van allerlei zaken in Nairobi geregeld. Zo hebben we een bezoek gebracht aan het ministerie van financiën/ Central Bureau Statistieken. Ook hebben we nog even onze visum verlengt.

Wij dachten even snel het visum te verlengen en gingen dus naar de balie van het registratie kantoor. Het begon al meteen goed, we hadden geen pasfoto’s bij en moesten deze dus even laten schieten. In Nederland zou dit slechts een paar minuten in beslag nemen, maar mede dankzij de Keniaanse mentaliteit en techniek hebben we een dik uur moeten wachten.

Nadat wij onze foto’s ontvangen hadden dachten we dan even snel het visum te gaan verlangen. Even wat formuliertjes invullen and that’s it. Althans dat dachten we.

Bij het ene loket moesten we 1 formulier invullen en 2000 shilling betalen. Bij een ander loket moesten we vervolgens 20 minuten wachten om weer iets in te vullen en 200 shilling te betalen, waarna we vervolgens weer in een wachtkamer terecht kwamen. We moesten wachten voor de “fingerprints” ofwel vingerafdrukken. Zo werden we mooi van het kastje naar de muur gestuurd.

Met die formulieren en al die vingerafdrukken, leek het net alsof wij criminelen waren. Dit terwijl je bij het vliegveld alleen maar je paspoort hoeft af te geven en moet afrekenen. Wel leuk om die Keniaanse bureaucratie in werking te zien.

’s Avonds was het dan eindelijk zo ver ik zag onze Erik en ons pap “live in front of me”. Ze kwamen daar met al hun koffers mooi bij het vliegveld aan wandelen. Ons pap merkte meteen op dat ik genoeg te eten kreeg hier. Kei leuk om ons pap en onze Erik weer te spreken. We hebben deze avond veel “gebuurt” eindelijk weer eens Nederlandse praat. Veel gelachen en gesproken over van alles en nog wat. Over de (dorps)politiek, en alle nieuwste roddels of beter gezegd gewoon nieuwtjes over vrienden en bekenden. Erik en ik konden nauwelijks ophouden met kletsen en bleven dan ook ’s nachts tot 3 uur in gesprek. Aangezien we wisten dat we er de volgende ochtend alweer om 6 uur op moesten hebben we ons gesprek deze nacht toch moeten stoppen.

Binnenkort zal ik wel weer eens een verhaal schrijven over de gehele reis, maar nu ben ik even te druk met rond reizen/ projecten te bezoeken en vooral te genieten van alle gezelligheid om ons heen.

Kei gezellig die Nederlanders om je heen, de mensen uit van je eigen stam, de mensen uit Brabant. En natuurlijk nog veel leuker de praat van de eigen mensen uit Wilbertoord en uit ons eigen gezin. Naast al deze gezelligheid vond ik ook de kilo kaas en muntdrop erg lekker!!


Website NCDO derdekamer www.derdekamer.org