Weblog

Kampi ya Samaki @t work

2006-12-14T09:25:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Jambo rafiki's,
Geld Geld en nog eens Geld!!!!Zonder werk geen geld, zonder geld geen eten, zonder eten.....

In het kleine dorpje Kampi ya Samaki (kamp van de vissen) doet de bevolking van alles om geld te verdienen en dus in leven te blijven.

Het dorpje met z'n 2000 inwoners heeft een laag welvaarts niveau. Als standplaats gelegen aan lake Baringo, kent de plaats verschillende vissers, die inkomsten genereren door het vangen van dit natuurlijke product. De woonplaats heeft niet voor niets de naam: Kamp van de vissen, toebedeeld gekregen.

Dankzij het meer ontstaat er tevens toerisme. Toerisme die door een aantal lodges en een camping wordt uitgebaat en jonge jongens die boottrips over het meer verzorgen. Deze (vaak ongeschoolde) beachboys staan er (over het algemeen) om bekend dat ze met hun goede inkomsten graag een bezoek brengen aan een van de vele lokale bars die dit dorpje rijk is.

Naast deze beachboys nuttigen de chauffeurs van de verschillende Safari company's met enige regelmaat een drankje bij deze lokale uitgaansgelegenheden. De chauffeurs verblijven niet zoals de toeristen zelf in de dure toeristenlodges maar maken dus gebruik van de goedkope lodges. In Kampi ya Samaki zijn Bothania, Mamma Lina, mama Lucy, Weavers en Hippo lodges, de bekendste.

Helaas komt er bij deze lodges veel prostitutie voor. Net zoals overal in de wereld waar truckchauffeurs overnachten, wordt er voor deze mannen voor ontspanning gezorgd. Deze chauffeurs krijgen voor Keniaanse begrippen vaak behoorlijk wat tip money ofwel fooi, welke ze hier gemakkelijk aan kunnen besteden. Het schrijdende voor deze vrouwen is de manier waarop ze in deze branche terecht zijn gekomen. Als jonge moeders worden ze door hun vriend verlaten en worden ze belast met het opvoeden van hun kind. Het is voor jonge moeders niet toegestaan om naar school te gaan. Deze jonge meiden worden dus als drop-outs van school gestuurd. Wat kunnen zij doen om geld te verdienen, zodat hun kinderen in leven kunnen blijven....?? Gelukkig help Lobade foundation deze meiden d.m.v. social work, zodat deze meiden leren op te komen voor hun eigen rechten, en een normaler leven kunnen gaan leiden.

Het Baringo meer staat bekend om haar veelzijdigheid van vogels. Wereldwijd komen vogelspotters een kijkje nemen naar de zeldzame vogelsoorten die in dit gebied te vinden zijn. Verder ligt het meer "vol" met krokodillen en nijlpaarden, dus laat Animal Planet en National Geograpiph maar komen filmen.

De toeristen verblijven in de Soi Safari lodge en bij Roberts Camp, beide locaties zijn geheel ingericht naar de wensen van de internationale toerist. Vanaf zowel de lodge als Robers camp heeft men een prachtig uitzicht over Lake Baringo en haar eilanden.

Helaas zijn zowel inkomsten uit zowel de visvangst als het toerisme de afgelopen jaren sterk gedaald. De redenen hiervan zijn o.a. dat door overbevissing de vis uit het meer nagenoeg verdwenen is. Veel te veel mensen hebben probeert inkomsten te genereren uit deze niet onuitputbare bron. Verder daalt het waterpeil van dit meer jaarlijks met enkele decimeter. Dit komt doordat de drie aanvoerende rivieren naar het meer toe, mede dankzij irrigatiewerken, droog zijn komen te staan.

Misschien was toerisme wel een van de belangrijkste inkomsten bronnen die dit dorp kende. Voor de daling van dit toerisme zijn meerdere verklaringen. Ten eerste, de lokale overheid wil ook graag een graantje meepikken van de inkomsten uit toerisme, dus heeft men als vorm van toeristen belasting bij de ingang van het dorp een tolpoort laten bouwen. Een andere reden is dat er in het noorden van Kenia steeds weer conflicten zijn tussen de verschillende primitieve stammen. Door deze conflicten is het voor buitenstaanders te gevaarlijk om door dit gebied te reizen. In het verleden was Kampi ya Samaki een tussen-stop/ overnachtingsplaats voor toeristen die naar het noorden van Kenia reisde, tegenwoordig maat men voortaan gebruikt van andere wegen.

Naast deze export kent Kampi ya Samaki natuurlijk ook import en interne markten. Leeraren, pastoors, verpleegsters ontvangen gelden van donateurs uit eigen dan wel andere gemeenschappen. Boeren verdienen hun geld met het houden van vee, denk hierbij vooral aan magere koeien, geiten en of kippen. Het geproduceerde vlees en melk wordt zowel binnen het eigen als buiten het eigen dorp verkocht.

Doordat de verschillende families zo ieder op hun eigen manier inkomsten verwerven en dus in staat zijn eten/drinken en goederen te te kopen, ontstaan er vanzelfsprekend mensen die een eigen bar, winkeltje ofwel duka exploiteren.

Je kunt hierbij denken aan de meest verschillende soorten duka's. Kleermakers, kledingwinkeltjes, iemand met gereedschappen, een kleine drogist, een klein winkeltje wat men hier een supermarkt noemt, schoenmaker, maismalerij, kapsalon, smid, bioscoop, slagerij, kortom het bruist er van de activiteiten!!!!

De jongeren zijn over het algemeen in dienst bij een van de vele bedrijfjes of exploiteren zelf zo'n zaakje. Verder verdienen ze de kost als huishoudelijk medewerkster of waterdrager. Diegene die willen en vooral kunnen gaan studeren, trekken naar de stad.

Het vervoer van alle handeltjes gebeurd over het algemeen door de matatu's. Tussen het personen vervoer worden allerlei goederen vervoerd. Wanneer er binnen in de auto geen plaats meer is, krijgt men het op de raarst mogelijke manieren nog altijd klaar om op het dak en achter de auto nog van alles vast de binden. Zo rijden er bussen rond met wel 40 vastgebonden kippen op het dak.

Kampi ya Samaki is bijna laatste noordelijk gelegen dorpje waar een harde weg naar toe is gelegd. Ook laatste dorpje met voor Keniaanse begrippen redelijke infrastructuur. Er is een poskantoor, mobiel netwerk, water en elektriciteit. Helaas is er dankzij de hoge investeringskosten nog geen waterput gebouwd en moet men het water uit het meer dragen. Mede dankzij de lage bevolkingsdichtheid zijn de verbruikskosten van elektriciteit hoog. Bovendien is het elektrische netwerk niet erg stabiel, en is vaak stroomuitval ofwel zoals ze dat hier noemen black-outs. Tijd voor zonne-energie!!!!!

Elke dag als ik een wandelingetje maak door dit prachtige dorpje kijk ik naar al die verschillende handeltjes en ambachten. Soms word ik zelfs een beetje ontroerd van de dynamiek van dit dorp. Prachtig om te zien, al die mensen in beweging op zoek naar geld. Ook leuk om de vele mensen te zien die de het grootste gedeelte van de dag rustig in de schaduw aan het relaxen zijn.

Tijdens zo'n wandeling wordt je elke keer weer door iedereen aangestaard en of aangesproken met: "Jambo, Habariko, una wapa toka enda". Verder wordt je vaak opgehouden door vele mensen die je een handje willen geven en een praatje met je willen maken.

De allerkleinste kinderen/ baby's welke me hun eerste stapjes bezig zijn, kijken elke keer weer naar die gekke "mzungo". Je kunt het vergelijken met de Nederlandse en Belgische kinderen die elke keer weer vol verbazing naar "zwarte piet" staan te staren.

Kortom een leuk dorpje, eentje met een kerk, school, voetbalclub welke allemaal op eigen kracht door de gemeenschap zijn opgericht. Via de verschillende programma's zoals o.a.: Darkness out of schools, Sport development program, family planning, socialwork, ondersteuning van vrouwengroepen, verschaffen van watertanks, proberen de medewerkers van Lobade elke dag weer een bijdrage te leveren aan de leefbaarheid van deze woonplaats en natuurlijk het wijd strekkende gebied daarom heen.

Al deze projecten kunnen alleen uitgevoerd worden, door de medewerking van de donateurs die de stichting kent, of activiteiten die stichting Lobade zelf, of in samenwerking met andere, organiseert. Wilt u op welke wijze dan ook een bijdrage leveren aan de ontwikkeling en de vitaliteit van het platteland van Kenia, dat kan.

U kunt dit doen door zelf een activiteit te organiseren of een bijdrage te storten op Giro: 3537585 t.n.v. NGO Lobade foundation

Voor vragen kunt u contact opnemen met info@lobade.org

Kenia, Kampi Ya Samaki

2006-12-12T05:00:00.000-08:00

Auteur: Bas Craane

Zwarte pieten genoeg maar waar is Sinterklaas??

Zit ik dan, in Kampi Ya Samaki oftwel Kenia sinterklaasfeest te vieren. Zonder Sint want ja, die kennen ze hier niet. Pieten hebben ze hier genoeg alleen niemand heeft geld voor cadeautjes voor ons. Weet je, ik heb geen cadeautjes nodig. Soms lijkt het alsof wij hier Sinterklaas aan het spelen zijn met onze Keniaanse vrienden als pieten. Wij brengen geld naar Kenia en de pieten zorgen dat het geld op de goede manier besteedt wordt. Kunnen alle mensen dit niet in Nederland doen? Wij hebben in Nederland zat en hier kunnen ze voldoende gebruiken. Ik zou zeggen, Sinterklaasfeest stoppen en allemaal naar Kenia komen of natuurlijk een ander land die het misschien harder kan gebruiken. Ach weet je..voor de kleine kinderen in Nederland blijft het natuurlijk een groot feest pakjesavond, laat ze maar genieten.

We zouden een inzamelingsactie kunnen houden als de Tsunami Inzamelings Actie waarbij vele miljoenen zijn opgehaald alleen dan met pakjes voor de kinderen hier. Alleen wat ik dan jammer vind is dat we er dan weer achterkomen dat het geld op een verkeerde manier besteed wordt. Dat is iets wat de stichting Lobade goed doet en ze zorgt dat het geld uiterst goed besteedt wordt.

Ik klink misschien wijs maar ben in er in deze periode achtergekomen dat niet alle stichtingen in Nederland zo juist bezig zijn. Er wordt vaak geld gegeven door de mensen. Als je ze dan vraagt van waaraan is jou geld nou specifiek besteedt dan kunnen ze dat niet vertellen. De mensen moeten het met eigen ogen kunnen zien waar hun geld aan besteedt wordt. Oke, dit is onmogelijk maar is wel de waar.

Zo heb (had) je het Foster Parents Plan (nu Plan Nederland). Mensen geven aan dat ze een bepaald kind financieel willen steunen. Dat is goed, het kind kan met dat geld naar school gaan en heeft een goede toekomst in het vooruitzicht. Maar wat denk je, dat het geld nu echt direct naar het kind gaat en dat ze precies jouw geld zullen besteden aan dat lieve knulletje? Natuurlijk wordt hij geholpen om naar school te gaan maar dat doe jij niet alleen dat doen er meerdere. En wat te denken van de familie van het knulletje. Die ‘profiteren’ ook van dat geld en dat is natuurlijk ook goed. Iedereen van het gezin krijgt te eten en drinken en het jongetje gaat naar school.

Nu heb ik niet eens gesproken over de overhead kosten van gebouwen, auto’s ook die worden voor een deel betaald uit jullie portemonnee. Zonder dat knulletje, de familie en de overhead te betalen komt er geen ontwikkelingshulp op gang en kan er geen hulp geboden worden.

Ik noem World Vision (Ontwikkelingshulporganisatie over de gehele wereld) en de Opus Dei (Katholieke Kerk Organisatie) beide organisaties hebben haar goede eigen doelen. Maar wat me dan mateloos irriteert dat bijvoorbeeld de medewerkers van World Vision met hele dikke four-wheele auto’s rondrijden en in de duurste hotels overnachten. En dat een organisatie als Opus Dei een gigantisch hoofdkantoor laat bouwen midden in New York voor meer dan $ 47 miljoen doller. Mensen, ik vind dit niet kunnen.

Het is niet mijn bedoeling om aan te geven dat deze stichtingen slecht bezig zijn maar soms en ik heb het met eigen ogen gezien weten mensen niet waar ze het geld aan uitgeven. Het geld wordt regelmatig op de verkeerde manier besteedt.

Organisaties moeten transpiranter worden voor de donateurs en mensen een groter kijkje laten nemen in de keuken. Niet alleen de grote geldschieters mogen kijken maar ook de mensen die hun laatste centen weggeven. Het gaat niet om het feit dat de organisaties dat ‘kijkje’ betalen want dat geld moeten ze goed besteden. Maar geef de donateurs de kans om ze te laten kijken, organiseer reizen zodat ze kunnen zien waar het geld terecht komt.Tuurlijk, het is de keuze van de donateur of hij wil weten waar zijn geld terecht komt.

Zo dit was mij verhaaltje voor deze week. Ik wilde dit even kwijt. De projecten zijn inmiddels afgerond. Deze laatste weken gaan we ons bezig houden met het vertalen van de plannen in het engels zodat we netjes op tijd klaar zijn.

Groetjes en tot horens,

Bas

Kampi Ya Samaki @t Work..

2006-12-08T21:51:00.000-08:00

Auteur: Bas Craane

Ja, daar zit ik dan, al meer dan vijftien weken in het dorp Kampi Ya Samaki. Ik besef wel dat we het erg getroffen hebben in dit dorp. We hebben ons eigen huisje dus geen hutje en we hebben zelfs elektriciteit en (geen stromend) water en voldoende te eten en drinken. Beter kan niet hier in Kenia. Wel als je in een hotel gaat zitten maar ja dat moet je ook maar willen.

Ik bedacht me van de week dat ik eigenlijk nog niet veel heb verteld over het dorp en wat voor mensen er leven en wat ze allemaal doen in het dagelijkse leven. Vandaag zal ik het jullie laten zien door middel van foto’s en een verhaal.

Kampi Ya Samaki heeft ongeveer 2000 inwoners..niet allemaal rijk maar zeker niet allemaal arm. Ze leven van gemiddeld 15 euro per maand. Kampi Ya Samaki ligt aan het Baringo meer waar veel toeristen op af komen gedurende de seizoenen. Het meer ligt vol met krokodillen en nijlpaarden en hier zijn vele vogels te spotten. Ze zeggen een van grootste plekken in de wereld. Dus laat Animal Planet en National Geograpiph maar komen

Het dorp bestaat uit een klein aantal straatjes met winkeltjes. Nee, geen winkeltjes die je bij ons gewend bent. Gewoon wat platen tegen elkaar en hup je hebt een winkeltje. De ene verkoopt frisdranken en brood en de ander is een restaurantje met lokale vis uit het meer. Ook hebben we hier eend drogisterij en slagerijen die geit verkopen.

Naast deze winkeltjes hebben we twee hotels in het dorp. Allebei een zwembad maar lang niet altijd toeristen, afhankelijk van het seizoen. Ook hebben we in het dorp een camping genaamd Robert’s Camp en wordt beheerd door een aantal Australiërs.

Drinkwater is in het dorp niet optimaal. De lokale bevolking haalt het water uit het meer. Zij maken het schoon met een bepaald middel waarna het drinkbaar water is. Wij westerlingen kunnen het water niet drinken omdat het te veel troep bevat. Er bestaan wat putten die het water uit het meer pompen meteen reinigen voor de bevolking alleen moeten er wel een klein bedrag voor betalen als ze water willen hebben. Daarnaast heeft Robert’s Camp een eigen bron maar blijkbaar denken deze westerlingen alleen aan zichzelf want ze geven geen schoon water aan het dorp. Erg jammer dus.

Elektriciteit is er genoeg maar is erg instabiel, zeker wanneer het geregend heeft dan valt het net wel eens uit helaas.

Entertainment is er voldoende in het dorp er zijn:

- Biljarttafels
- Baretjes
- Bioscoop(je) op zijn Afrikaans
- Tv’s dus Europees voetbal is gewoon te volgen
- Radio
- Dartborden
- Voetbalvelden
- Vliegveldje (helaas niet uitgeprobeerd)
- En Bas en Mark als de gekke Nederlanders

Het dorp heeft een aantal scholen. Voornamelijk basisscholen. De hogere scholen bevinden zich vaker in de steden.

Kerken zijn ‘hot’ in Kenia. Alleen al het dorp telt meer dan 20 kerken van diverse geloofsovertuigingen.

Het vervoer gebeurt hier met Matatu’s, Kleine busjes. Voor ongeveer 50 schilling = rond de 50 euro cent kom je al een heel eind. Helaas worden deze busjes altijd volpropt. Het officiële aantal mensen mag maar 14 personen zijn maar ze flikken het hier om er meer dan 20 personen in te proppen. Lachen man..

Dit is zo’n beetje het dorp. Het is een kleine wereld maar er is voldoende om hier een aantal maanden door te brengen. Ik hoop dat ik jullie nu een beter beeld heb gegeven over het dorp waar ik inmiddels al 3,5 maand (over)leeft We zullen maar zeggen beter ooit dan nooit.

Mensen, volgende week is het Sinterklaasfeest. De pieten zijn hier al heel lang geleden gearriveerd, nu Sinterklaas nog. Dus volgende week het verhaal uit het boek van Sinterklaas.

Groetjes vanuit Kampi Ya Samaki @t Work…

The trip - Afscheid

2006-12-03T09:30:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, aangezien Bas en ik nog wat werkzaamheden voor de projecten moesten uitvoeren verlieten wij de groep alvast 1 dag voordat zei terug naar Nederland gingen. Op zich niet erg de afgelopen weken waren toch al fantastisch geweest, bovendien kon ik dan tenminste in Kampi ya Samaki gaan stemmen via internet.

Een dag eerder waren we nog met z’n alle lekker uit eten geweest en hadden we al een kleine “farewell party” gehad. ’s Ochtends na het ontbijt was het dan zover. We moesten afscheid nemen van de groep en dus ook afscheid van Huub, Maria, en Onze Erik en ons pap.

Met z’n alle hadden we een hele fijne tijd gehad. De nieuwe mensen die ik heb leren kennen vond ik erg gezellige en interessante mensen om mee te reizen. We hadden een kei mooi reisgezelschap. Als we terug in Nederland zijn, gaan we nog met z’n alle onder het genot van een hapje en een drankje, nakletsen en de foto’s bekijken.

Tijdens het afscheid heb ik mezelf “cool” gehouden, maar moest opletten m’n emoties te bedwingen. Om deze reden zei ik dus niet veel, slechts een kort woordje, handjes geven en snel vertrekken. Gelukkig kon ik het nog “droog houden”. De emoties kwamen niet doordat ik wist dat ik de komende maanden nog zonder mijn familie, vrienden en kennissen hier zal verblijven. Ze kwamen eerder doordat ik wederom besefte hoe goed wij het hadden, en super blij ben geweest met het bezoek van onze gasten en natuurlijk met het bezoek van onze Erik en ons pap.

The Trip - National park Amboseli

2006-12-02T09:31:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Vandaag gingen we naar het laatste National park voor de laatste Safari's of zoals ze dat hier ook wel noemen; Game Drive. Vanaf het wildpark Amboseli kun je de Kilimanajaro uit Tanzania zien. Deze hoogste berg van Arika, is dusdanig hoog dat de top meestal in de bergen verscholen zit. Het park heeft een oppervlakte van ongeveer 392km2.

We verbleven in de Amboseli lodge alwaar we sliepen in een prachtige rustige omgeving. Als we 's ochtends wakker werden hadden we dankzij de open vlakten en de Kilimanjaro een prachtig uitzicht. Zeker toen we 's ochtends dankzij de heldere hemel de "top of the hill" vol sneeuw konden aanschouwen.

The trip - Thomson falls

2006-12-01T09:32:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Nadat we vanuit Kampi ya Samaki verschillende plaatsen bezocht hadden, gingen we z’n alle naar de Thomson Falls in Nyahururu. Hierover hoef ik al niets meer te vertellen. Dit was namelijk het weekend dat we een wedstrijdje hardlopen tegen de olifant hadden gedaan. Gelukkig waren wij de winnaars!!!!

Of ja nog even dit: ’s nachts kwam de “verdwaalde” olifant terug, niet in een nachtmerrie maar in real life.

Midden in nacht werd iklangzamerhand werd ik wakker, luid hoorde ik een aantal honden blaffen. Het leken er wel honderden. Even later schok ik echt wakker toen ik dezelfde “verdwaalde” of beter gezegd afgestoten olifant hoorde trompetteren. Ik lag verstijft in bed. Natuurlijk wist ik wel dat ie niet naar binnen zou komen, maar doordat ik nog niet helemaal wakker was snapte ik even niet wat er gebeurde. Door een pijnkneepje in mijn arm merkte ik al snel dat ik niet droomde. Even later hoorde we aan het gepiep van een hond dat deze waarschijnlijk door de slurf van de olifant nog een licht tikje had ontvangen.

’s Ochtends toen we wakker werden hebben bijna alle reisgenoten foto’s gemaakt van de, door de olifant vernielde schutting en z’n voetsporen. Niet alleen omdat we dit zelf een prachtige gebeurtenis vonden, ook als bewijsstuk. Het klinkt namelijk allemaal vrij ongeloofwaardig, maar we hebben de bewijzen!!!

De projecten

2006-11-30T09:32:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

s Avonds hebben Huub en Maria van Lieshout een het complete voetbalteam van Kampi ya Samaki voorzien van nieuwe voetbalteneus. Als voormalig uitbaters van café d’n Hoefslag hebben zij al vele malen aan verschillende voetbalteams t-shirts gesponsord. Vandaag gingen ze even weer terug in de tijd.

Via het “Sport development program”, ondersteund Lobade plaatselijke sportclubs bij het opstarten en organiseren van verschillende sportactiviteiten. Via teamssport leert de jeugd om gezamenlijk prestaties te leveren. Hierdoor is de jeugd van de straat en leert men samen te werken.

Aan de blijde gezichten kon je zien dat deze voetballers erg dankbaar waren, ze straalde van geluk, dus wij als donateurs ook.

Op maandag gingen we de zonne-energie systemen die Lobade via het programma “Darkness out of school” heeft verschaft bekijken en tevens controleren. Na een fikse wandeling kwamen we bij de eerste school die Lobade ooit van zonne-energiesystemen voorzien heeft aan. Peter schonk deze basisschool ook nog 60 zakken cement voor de bouw van een nieuw klaslokaal.

Dat de wandeling in de stralende zon, klimmend naar de top van de kliffs, niet gering was bleek wel uit het feit dat ons pap er erg rustig / stil van werd en Huub de dingen niet meer zag zoals ze zijn. Toen Huub even stil stond te kijken zag hij de loslopende koeien namelijk aan voor Kamelen. Zijn opmerking: “Kijk die skonne kamelen daar eens”, zorgde dan ook voor de nodige hilariteit in de groep.

Na deze eerste school gingen we met de busjes nog naar een aantal andere scholen kijken. We tufte door de binnenlanden van Kenia, natuurlijk vonden onze gasten dit geweldig. Op sommige plekken kon het busje nauwelijks de steile hellingen beklimmen of de riviertjes passeren. 4X4 Adventure!!!

We kwamen aan in een dorpje waar de bevolking keer ofdat men water zag branden. Het leek wel of men nog nooit geen blanke gezien hadden. Gedeeltelijk is dit natuurlijk wel waar. In de binnenlanden kom je zelden een toerist tegen, af en toe zo’n verdwaalde avonturier, laat staan 3 busjes vol mzungo’s. Voor dit dorp maar zeker ook voor ons was dit bezoek een heel spektakel.

We bezochten de plaatselijke markt, en kochten voor de lol en ter ondersteuning van de lokale economie wat fruit en lekkernijen. Na heb bezoek aan “the market” bezochten we de school, waar men liet zien welke impact de zonne-energie systemen op de onderwijs prestaties hadden. Het werk wat Lobade verricht is wereldwijd gezien maar een druppel op de gloeiende plaat, maar de lokaal worden de mensen hier met die kleine druppeltjes er heel erg mee geholpen. Mooi werk dus!! Toen ons pap die blije kleine zwarte negertjes zag lachen kreeg hij er toch even een brok van in zijn keel. Wat zijn deze kinderen toch blij met de kleine niet materiële dingen. Het zijn de kleine dingen die het doen!!

De laatste dag in Kampi ya Samaki hebben zijn we met de groep gaan kijken hoe de een compleet nieuw zonne-energie systeem bij een plaatselijke school werd geïnstalleerd. De materialen voor deze school werden gefinancierd met de € 300,00 die ons pap, Huub en Maria bijeen verzameld hadden. Aangezien ons pap wist hoe zo’n elektrisch systeem geïnstalleerd moest worden, lieten wij hem z’n gang gaan en lieten hem zweten. Voordat we vertrokken vond er nog even een officiële ceremonie plaats en werden de panelen, onder toeziend oog van de foto camera’s symbolisch overhandigd.

De laatste avond in Kampi hebben we met z’n allen bij Soi gegeten alwaar het personeel de groep wederom verraste met de Jambo song. Traditiegetrouw dansen, zingen en feesten alle obers, koks en andere medewerkers aan het eind van een diner met veel ophef in polonaise door de eetzaal. Erg leuk en altijd gezellig.

Voor meer informatie over de uitreiking van de voetbaltenues kunt u kijken op de website van Lobade: Voetbal team

Kampi Ya Samaki

2006-11-29T09:33:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Op zaterdag 11 november (De elfde van de elf) gingen we met het hele gezelschap back to Kampi ya Samaki, back home. Ondanks het feit dat we gedurende de reis in verschillende luxe lodges hebben gelogeerd, vond ik deze week toch wel het aller mooiste gedeelte van de reis. In dit dorpje kon ik ons pap, Erik, Huub en Maria laten zien waar ik al die tijd verbleef. Kampi ya Samaki ofwel het kamp (dorpje) van de vissen.

Bij aankomst werden we al meteen verwelkomt en brachten we onze gasten naar “Roberts Camp” de toeristen camping. Ons pap, Erik, Huub en Maria kwamen in een prachtig vakantie huisje terecht. 3 slaapkamers, keuken, kamer, badkamer geweldig mooi.

De andere gasten, Fien, Wim, Bert en Kees, kwamen in een nog mooiere houten huis terecht. Een houten huis op palen kort bij het meer. Het uitzicht vanaf hun terras of vanuit hun slaapkamer was beautiful.

Nadat iedereen gesetteld was, gingen we lunchen in het restaurantje waar Bas en ik dagelijks onze maaltijden nuttigen. Dit restaurantje is eigendom van Otiz een goede vriend van ons en de broer van “onze moeder” Anne. Hij had uitstekend zijn best gedaan, zodat alle gasten direct in de gaten kregen dat wij hier niets te kort komen.

’s Middags hebben we ook nog even rustig rondgewandeld en lieten wij de mensen zien in wat voor een prachtig dorpje wij nu leven.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus zondag’s nacht ben ik nog even opgestaan om de op mijn telefoon te kijken wie het nieuwe prinsenpaar van Wilbertoord is geworden. Mijn carnavals collega / kameraad Mark Selten had me gesmst over de uitslag.

Toen ik zag dat Frank en Moniek van Amstel samen met Linda Nabuurs zijn verkozen als prinsenpaar 2006 kon mijn dag of beter gezegd nog nacht niet meer stuk. Enkele weken geleden hadden de prinsenspeurders van de lokale omroep Mill mij nog in Kenia gebeld. Zonder enige voorkennis van andere speurneuzen, gokte ik toen op dit prinsenpaar. Alleen al daardoor vond ik dit erg leuk. Ook vond ik het natuurlijk extra mooi dat mijn nicht Moniek prinses was geworden en NGDT-er Linda uit onze vriendengroep narrin. Deze carnaval dus weer dubbel feest, zeker nu onze vriendengroep voor de tweede keer op rij gewonnen heeft met de carnavalsslager en voor de derde keer een nar mag heeft geleverd. Dubbel feest, of zoals altijd, dorpsgenoot Math Gieben zou zeggen Lekker 100% feest.

Zondag’s ochtend gingen we op “uitnodiging” een kijkje nemen bij een van de vele kerken die men hier in Kampi heeft. Na een half uur arriveerden we er en hebben we genoten van heel het spektakel met veel zang en dans. Alle teksten werden speciaal voor ons in het Engels vertaald, waardoor de dienst extra lang duurde. Maargoed het was er wel gezellig.

Aan het eind van de mis, hebben we het kerkbestuur nog een financiële injectie gegeven voor de bouw van de kerk. Met het klein beetje geld wat wij als Nederlanders makkelijk kunnen missen, zijn de mensen er hier erg mee geholpen.

’s Middags gingen we met een paar motorbootjes over het meer varen en kregen we van Otis op een eiland een picknick lunch met lauw bier aangeboden. We lieten dit pilsje lekker smaken.

First safari

2006-11-28T09:34:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

De eerste reis leidde ons naar de Masai Mara, een van de bekendste national parks van Kenia. Afgelopen week betitelde de landelijke krant the Nation het park nog “The 7th worldwonder”, wij hebben dit gecheckt en kunnen het zeker beamen.

Onderweg van Nairobi naar de Masai Mara kwamen we al vrij snel vanuit de stad in een woestijnachtig gebied. Onze Erik en ons pap hadden niet verwacht dat het contrast tussen stad en wildernis zich al zo snel zou aandienen. In Kenia zijn de meeste wegen slechter dan slecht. Daar waar ik het inmiddels gewent ben en niet meer spannend vind maar irritant, genoten ons pap, Erik, Huub en Maria zichtbaar van de spectaculaire reis. De bulten en gaten in de weg deden lieten onze darmstelsels aardig schudden. Ons pap zei nog “Er zijn vele wegen die naar Rome leiden; maar deze is niet al te best”. Erik en Huub voegde hier nog aan toe “Hier heeft men geen TomTom navigatiesysteem, maar een TamTam”. Haha

Na een flinke rit van drie uur kwamen we uiteindelijk bij de super de luxe Mara Simba Lodge aan. Onze reisleider Peter Marttin had een andere, goedkopere, lodge geboekt, maar aangezien deze vol was konden we op kosten van Twiga toers, de toeroperator in deze lodge verblijven. Het was een prachtig verblijf voor de echte rijke prins bernard’s onder ons.

Bas en ik zijn beide zeer tevreden over het eten dat we in Kampi ya Samaki voorgeschoteld krijgen, maar de uitgebreide buffetten die we in deze lodge voorgeschoteld kregen, gingen alle wensen te boven. Ik zag dat iedereen zichtbaar aan het genieten was, vooral ons pap.

Ons mam had voor de reis het idee dat pa zou afvallen door het weinige eten in Kenia. Nou… hij zal eerder aankomen zijn want hij heeft genoeg te eten voor geschoteld gekregen.

Tijdens ons verblijf in de Masai Mara hebben we meerdere safaritochten gehad. We kwamen er de mooiste dieren tegen, bijna de complete “Big Five”. We zagen verschillende vogelsoorten, olifanten, leeuwen, giraffes, gnoes… noem maar op!

Ook bij de lodge zelf wemelde het van de dieren. Zo lagen er hippos (nijlpaarden) en krokodillen in het riviertje bij het restaurant. Onder toezicht van apen, katten en hippo’s maakte de krokodillen een vogel meester. Het was prachtig om te zien, helaas was het te donker om goede digitale foto’s te maken. Maar goed, tijdens een gemiddelde safari worden toch al honderden, duizenden foto’s gemaakt. Wat dat betreft lijken wij Europeanen net zo goed op de Aziaten.

Na het verblijf in de Mara Simba lodge vertrokken we op vrijdag 10 november naar Nakuru park. Hier konden we de flamingo’s bekijken. Helaas is het waterpeil van lake Nakuru evenals die van lake Baringo het laatste decennium enorm gedaald, waardoor er vele flamingo’s uit dit meer vertrokken zijn. Dit is niet goed voor het toerisme, zeker niet als het lake over een x aantal jaren droog komt te staan.

Opwarming van de aarde is niet de enige reden van de dalende waterpeilen in de Keniaanse meren. Ook goedbedoelde ontwikkelingssamenwerkingsprojecten zijn hier de oorzaak van. Door irrigatiewerken langs de verschillende rivieren kunnen lokale boeren, landbouw bedrijven. Hier kan slechts een enkele leefgemeenschap de vruchten van plukken. Door deze projecten daalt het waterpijl in de rivieren, waardoor de meren niet meer voldoende toevoer krijgen en er dus meer water verdamt dan naar het meer stroomt. Zo zie je maar weer hoe complex vele ontwikkelingssamenwerking vraagstukken kunnen zijn.

Aan de ene kant wordt een lokale leefgemeenschap enorm geholpen door zo’n irrigatieproject. Zo’n gemeenschap teelt voedsel voor eigen verbruik en genereert inkomsten door export naar andere regio’s. Dit terwijl een veel grotere groep mensen de negatieve gevolgen van de uitdroging van een meer voelt. Door uitdroging van een meer, daalt de toerisme, visvangst en op de langere termijn is het zelfs mogelijk dat men in de binnenlanden op bepaalde stukken helemaal geen water meer heeft. Dit zou erg zijn want: Water is leven!!!

Nakuru park is evenals Baringo ook een “part of the rift valley”. Miljoenen jaren geleden is de aarde ter hoogte van de rift valley uiteen gespleten en verschoven. Door dit natuurlijke gevolg kun je prachtige klif wandelingen maken. Boven zo’n klif heb je vervolgens een prachtig uitzicht op een gebied. Vanaf de rand kijk je soms wel zo’n 100 meter stijl naar beneden. Je uitzicht is dan ongeveer gelijk dan wanneer je met een motor vliegtuigje in de lucht vliegt.

Ons pap dacht om, zoals gewoonlijk weer grappig te zijn, en ging zover mogelijk op het randje van de klif staan, zodat wij daar foto’s van konden maken. Alle medereizigers vonden dit niet veilig en waarschuwde ons pap voor los liggende stenen. Gelukkig is hij er niet vanaf gevallen en konden we samen met hem gaan overnachten in het Stem Hotel, aldaar.

In dit hotel overnachten weinig internationale toeristen, maar voornamelijk Kenianen zelf.
Ondanks dat we in de ‘VIP’ rooms zaten was dit hotel wel een paar stapjes terug ten opzichte van de superdeluxe Mara Simba lodge, “but it was still good enough for us”.

The arrival day

2006-11-27T09:35:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Daar stonden we dan, te wachten op onze pap, Erik en natuurlijk Huub en Maria van Lieshout. Terwijl het in Nairobi wat kouder is dan dat we van Kampi ya Samaki gewend zijn stonden we buiten de aankomsthallen van het vliegveld. Rond een uur of zeven kwam de club Nederlanders aanlopen. Na een begroeting konden we meteen in de busjes die ons de komende twee weken zouden vervoeren door Kenia. Na een kort ritje kwamen we in het Ambassador Hotel in Nairobi. Hier maakten we uitgebreid kennis met de andere reisgenoten. Ons pap, Onze Erik, Huub en Maria die kende ik natuurlijk al. Thuuhhh.

We maakte kennis en kletste gezellig over het reisprogramma en over van alles en nog wat. Ons Pap deelde de groep mee dat hij samen met Huub en Maria nog zo’n € 300,- voor Lobade had verzameld. Huub en Maria hadden een tas voetbal tenues van een kennis overhandigd gekregen, ze legde uit dat als wij daar een bestemming voor wiste we deze konden afgeven.
(Beide donaties zijn tijdens de reis overhandigd)

De andere reisgenoten, Fien, Wim, Bert en Kees waren vrijwilligers van Lobade. Samen hebben ze al veel geld ingezameld voor de projecten die Lobade uitvoert.

Na gezamenlijk gezellig gekletst te hebben, liet ik ons pap en Erik zien welke hotelkamer Bas en ik in eerder onder water hebben laten lopen, we sliepen nu namelijk in hetzelfde hotel.

Vervolgens was het tijd om naar bed te gaan. Ik raakte uiteindelijk in gesprek met Erik en we hebben veel te lang bijgepraat over de laatste roddels en weetjes uit Wilbertoord. Uiteindelijk was het drie uur voordat ik ging slapen. En dat terwijl de wekker voor de volgende dag al op zes uur ’s ochtends klaarstond.

Paniek

2006-11-26T09:35:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Nadat we ’s ochtends bij the Thomson falls in Nyahururu ontbeten hadden, gingen Wim van de Aker, Bert Wijnen en ik na ons ontbijt nog snel even wat African Arts inkopen doen. We werden door vele verkopers belaagd, iedereen probeerde ons de verschillende duka’s binnen te lokken en iedereen probeerde zo veel mogelijk geld aan ons te verdienen. Het inkopen, handelen en onderhandelen was al een hele onvergetelijke gebeurtenis op zich. Naast een speer kocht ik van allerlei leuke spulletjes.

Toch was dit niet de enige onvergetelijke gebeurtenis die wij deze dag meegemaakt hebben. Na een paar uur in het busje gezeten te hebben, arriveerden we bij het Mountain Rock hotel aan de Mount Kenia. Naast de Kilamanjaro is deze berg, met een hoogte van 5199 meter de, grootste van Afrika.

Na een uitgebreide lunch gingen we samen met een gids een wandelingetje maken. Doordat het regende twijfelde sommige nog of dat ze wel mee wilde lopen, maar uiteindelijk gingen we gezellig met de hele groep een boswandeling maken.

Onze gids vertelde ons van alles over de bomen en planten die we tegenkwamen, vol passie legde hij uit hoe de Keniaanen deze bomen en planten als medicijnen, zeep of gif konden gebruiken. Omdat het in Kenia op het moment “short rain season” is, begon het tijdens de trip nog harder te regenen. Terwijl de modder en klei de paden spekglad maakte, baanden we ons een weg door de bossen van Mount Kenia.

We zagen er prachtige natuur. Apen, planten, bomen, riviertjes het was een echte boswandeling, zoals ik me die nog herinner van de tijd dat ik als kind regelmatig met school of het gezin een middagje gingen wandelen.

We liepen verder en zagen verschillende voetsporen en uitwerpselen van olifanten die hier schijnbaar op bepaalde momenten van de dag vrij rondliepen. “Vooral als het regent kunnen deze zware viervoeters wel eens in dit gedeelte van de bossen komen’, aldus onze gids. Tijdens een gesprek legde deze gids aan Peter Marttin uit dat hij als gids veel ervaring had en dat er met hem in de buurt weinig kon gebeuren.

Het was een gezellig wandeling, maar toen gebeurde het!!!!. De gids schrok zich enorm, stook zijn hand uit en fluisterde: “elephant, elephant, we have to go, run run!!”. Bas in ik hadden het al gelijk in de gaten, raakte in paniek en renden als gekken weg.

Iedereen schrok, ik zag Maria van Lieshout vallen, maar gelukkig hielp de gids haar snel overeind. Schijnbaar was de angst op mijn gezicht af te lezen, want Wim van de Aker schrok door de angst die ik op mijn gezicht uitstaalde. Hij kon aan mijn gezicht zien dat het geen grapje maar menes was en wist dat hij snel uit de voeten moest.

Doordat Bas en ik met z’n tweeën het snelste gereageerd hadden op de adviezen van onze gids, waren wij het verste weg over het brede bospad gerend. Inmiddels had de gids iedereen gewaarschuwd dat men de bush bush ofwel het struikgewas in moest vluchten. Bas en ik stonden nog steeds in het midden van de weg en zagen deze olifant met z’n slagtanden al uit de bush bush richting ons rennen. Hij flapperde met z’n oren en we trompetterde er een eind op los. We zagen deze grote viervoeter op nog geen 15 richting ons toe rennen, wat een grote slachttanden!!!

Ik dacht: “Wij staan hier verkeerd en moeten maken dat we wegkomen”, we renden, vlogen, sprongen de bush bush in. Terwijl de olifant zijn met zijn trompetter geluid door het hele bos galmde, vluchten, renden, sprongen, vlogen, we door het struik gewas.

Iedereen was in paniek, Bert Wijnen vluchtte net voor mij de bossen in. Ook onze Erik en ons pap renden, sprongen en vlogen over alle takken en struiken heen. Terwijl de beelden uit de film Jurassic Park door mijn hoofd schoten, volgde ik de schimmen voor me en rende ik voor mijn leven.

Doordat er in het struikgewas geen rechte paden zijn, en we allemaal in paniek waren, zag ik ons pap voor me op de grond onderuit vallen. Hij keek doodsbang om zich heen, ik dacht: Ik laat hem niet alleen achter, als hij eraan gaat, dan ik ook maar en probeerde hem snel weer overeind te helpen.

In mijn linker ooghoek zag ik onze Erik verstijft staan te kijken, terwijl ik in een fractie van een seconde achter ons die olifant rond zag dabberen. Voor de tweede keer maakte hij een trompetter geluid, die een hele fanfare bijelkaar nooit zou kunnen maken. Wat kunnen die beesten toch een geluid maken en hard rennen. Phoe Phoe

Ik denk dat ik, in heel mijn leven, nog nooit zo bang ben geweest, zeker toen ik “ons pap” angstig op de grond zag liggen.

Met z’n drieen rende onze Erik, ons pap en ik verder richting de groep. Na een halve minuut kwamen we allemaal weer op een iets rustigere plek weer bij elkaar. Iedereen was doodsbang maar blij dat de olifant weg was. Natuurlijk was iedereen nog in paniek omdat die ene olifant met zijn vrienden nog terug kon komen om ons aan te vallen.

Toen we allemaal beschut en “rustig” bij elkaar stonden kwamen we er achter dat onze begeleider Peter Marttin was verdwenen. Niemand had hem meer gezien, en iedereen was bezorgd over hem. Terwijl de gids ging zoeken bleven wij allen verdekt opgesteld staan. Van de ene kant was ik bang dat Peter door dat beest gegrepen zou zijn, maar van de andere kant vertrouwde ik erop dat hij op eigen gelegenheid terug zou zijn gewandeld, dan wel ergens beschut op de grond lag.

Iedereen reageerde op z’n eigen manier, ik begon te lachen terwijl Erik mij probeerde stil te houden en Bas stond te vloeken van de schrik. We moesten stil zijn anders konden de olifanten ons misschien wel horen. Toen Huub van Lieshout en Fien van de Aker, dachten dat er weer een aantal aan kwamen rennen, had ik het niet meer en dacht: “O my God”.

De gids kwam zonder Peter terug, hij stelt voor dat we hem met z’n alle zouden gaan zoeken. Aangezien wij zowel het gevaar als de weg niet kende leek me dit geen verstandig plan. Fluisterend legde ik onze gids uit dat het me verstandiger leek dat hij er eerst voor zou zorgen dat wij allemaal veilig naar onze lodge werden gebracht. Vervolgens zou hij dan met de lokale bevolking naar Peter op zoek kunnen gaan, misschien was hij inmiddels al terug gewandeld? Doordat deze “locals” het bos veel beter kennen dan wij als doodsbange verdwaalde toeristen, kun ze veel efficiënter, effectiever en veiliger op zoek naar onze vermiste.

Samen met de gids vluchtte we dus zo snel mogelijk de bossen uit. Toen we over een slootje moesten springen, zei Maria van Lieshout: Oeehh dit kan ik nooit, maar ze had geen keus ze moest springen. Na dit angstaanjagende wandelingetje zag ik vol opluchting de muren van het hotel weer.

En ja hoor, bij het hotel zagen we dat Peter al met een aantal medewerkers klaar stond om naar ons op zoek te gaan. Toen we hem zagen en we weer veilig in het hotel beland waren, kwam er een waas van opluchting over de groep heen.

Peter was achterop geraakt en was dus alleen, toen hij die olifant zag, kon hij geen kant meer op en was stil onder een struik gaan liggen. Toen de olifant weggelopen was, is hij zachtjes op eigen houtje naar het hotel gelopen en was alvast begonnen met het opzetten van een reddingsactie voor ons.

Nadat de rust was wedergekeerd kwamen de tongen los en vertelde iedereen zijn verhaal, gelukkig konden we het nog allemaal na vertellen en dus konden we erom lachen. Dit was toch wel een “first class 5 sterren safari”. Dit levensgevaarlijke jurassic parc avonduur, maken maar weinig toeristen mee. Exciting!!!!

’s Avonds heb ik net zoals bij het eerder gebeurde avondtuur van “de Overval” nog snel een paar dubbele wiskey’s met cola gedronken. En flink na geborreld, happy that we’re still
allife.

Dit was misschien wel de meest indrukwekkende, enge, spannende avontuurlijke gebeurtenis in mijn leven. Ik denk dat ik nog nooit zo erg ben geschrokken en nog nooit zo hard voor mijn leven heb gerend.

Part I Magical Kenya..

2006-11-23T04:58:00.000-08:00

Auteur: Bas Craane

Is het magie of is het toch de schoonheid van dit land? Ik weet het en wie het wil zien moet zeker naar de Masai Mara komen in Kenia…Dit park is de schoonheid van Kenia!

Woensdag 8 november samen met de eerder aangekomen familie en vrienden van Peter en Mark op weg gegaan naar het Masai Mara National Park..
Aangekomen in het park verbleven in een van de luxere ressorts in het park, Mara Simba Lodge. Alles van hout en supergaaf afgewerkt en zeer luxe kamers van meer dan $100 per nacht. Ja, het was een luxe zeker waar we de afgelopen 14 weken hebben gezeten.

S’middags aangekomen en spullen op de kamers gelegd en vervolgens genoten van een uitgebreid lunchbuffet. Om vier uur was het moment daar en gingen we met onze eigen four wheele drive busjes opzoek naar het wild..Deze middag hebben we vrijwel alle dieren gezien die we konden zien, kortom een geslaagde middag..

Terug gekomen een heerlijke hete douche gepakt en even wat geslapen want die rit vanuit Nairobi naar Masai Mara was niet niks..S’avonds weer lekker van een goed buffet genoten en vroeg naar bed gegaan.

De wekker ging de volgende ochtend weer vroeg circa 6:00 want om 6:30 stond er weer
een safari op het programma. Ons werd verteld dat we mogelijk leeuwen konden spotten
die op jacht waren. We hebben genoeg leeuwen gezien maar helaas was de jachttijd alweer
voorbij..De ochtendsafari was minder mooi dan die dag ervoor maar het blijft geweldig.
Vervolgens om 16:00 in de middag tot 19:00 een safari gemaakt, wederom geweldig en
zeker wanneer de zon om 18:30 onder gaat..Ja, ja die foto’s heb ik zelf gemaakt super!

Op vrijdag eindigde onze trip in de Masai Mara en gingen we op weg naar het Lake Nakuru
National Park..Dit park was qua dieren minder mooi maar de uitzichten
waren adembenemend mooi.. S’avonds in een hotel geslapen in Nakuru..

Zaterdag was het weer tijd om terug te gaan naar het dorp om de groep het gebied te
laten zien waar Lobade werkt en wat wij allemaal doen in het dorp voor het project…
Tot donderdag zijn we in het dorp gebleven en hebben de omgeving rondom Kampi Ya
Samaki verkent. Deze dagen hebben we tijd gehad om samen met onze stagebegeleider
het project door te nemen en het aan te passen naar de wensen van de stichting. Voor ons
is het dorp niet meer nieuw en hebben ons weer gericht op het project.

Donderdag zijn we weer vertrokken uit het dorp om verder te reizen. Samen met onze
begeleider besloten om de computer mee te nemen om tijdens de vrije uren die we
hebben te werken aan ons project.

Part II Don’t forget the guide…

Het was vrijdag 17 november 2006 terwijl ik dit schrijf..Ik zat op onze kamer van de Mount Rock Lodge in het Mount Kenya National Park…Die middag hebben wij als groep de schrik van ons leven gehad.. Waarom?? Big steps don’t lie…

Het regende om 15:00 die middag maar wat is mooier om dan door de bush te gaan wandelen met een gids van het hotel..Mount Kenia staat namelijk bekend om zijn mooie planten en bomen..Dus wij lopen lekker door het bos maar van te voren was verteld dat we op de paden bleven omdat er mogelijk wild in de bossen kon rondlopen..Af en toe wat flinke sporen gezien van olifanten want die schenen er s’avonds rond te dwarelen..Oke, het was vlakbij het hotel dus echt veel wild kun je er niet tegenkomen dachten wij..

Na ongeveer een uurtje liepen we met de groep op een zandpad van 3 meter breed in de regen en alles zat onder de klei, het was echt een bende…smerige schoenen daar was ik alleen maar met mijn gedachten bij tot dat ik in een keer iedereen zag omdraaien en weg zag rennen en ja, hard rennen…Ik keek naar rechts en zag 10meter voor me een gigantische olifant een heel hard gebrul maken en zo uit de bush de kant van ons opkwam en niet lopend maar met een redelijke vaart..Iedereen dook de bush in en ik heb in mijn leven nog nooit zo hard gerend als toen…In de bush zijn we als groep bij elkaar gaan staan en naar de gids geluisterd…maar wat bleek Peter onze begeleider was nergens te bekennen…Roepen en bellen had niet veel zin want a het netwerk lag eruit en b Peter gaf geen antwoord…Mooi klote moment als je daar staat midden in de bush waar elk moment een olifant kon staan..De gids ging Peter zoeken maar naar een kwartier kwam hij terug met de mededeling dat hij hem niet gevonden had..Vervolgens besloten om door de bush terug te gaan naar het hotel, dat gelukkig snel te vinden was. Enge dingen want overal stonden voetstappen van olifanten en er kon er zo een voor je neus staan…
Ik de gids verteld dat hij met een paar parkrangers Peter moest gaan zoeken want mogelijk was Peter nog ergens..Aangekomen in het hotel stond Peter al bij de receptie en was bezig om de rangers te roepen om ons te zoeken..Gelukkig bleek iedereen ongedeerd en de groep was weer veilig en compleet!

Wat een ervaring…gelukkig konden we er om lachen met een biertje aan de open haard in het hotel..we zijn er duidelijk van bewust dat dit geen geintje was en dat....Dit is de reality wat kan gebeuren in Kenia..

Na dit spannende avontuur zijn we vertrokken richting de grens van Kenia/Tanzania oftwel naar het Amboseli National Park. Volgens de boekjes de een van de mooiste parken na de Masai Mara. Ook hier weer voldoende luxe gehad en weer veel mooie beesten gezien.

Sinds gister zijn we weer terug in het dorp Kampi Ya Samaki om onze tijd te besteden aan de projecten. Het project loopt op rolletjes..en verwachten het af te ronden in Kenia…mogelijk misschien nog wat vertalingen doen in Nederland maar dat is niet erg…

Ten slotte wil ik melden dat ik de berichten op het nieuws in Nederland heb gelezen over de overtsromingen in o.a. Kenia…Het korte regenseizoen is begonnen…maar het regent hier meer dan verwacht, alles is weer groen dat 3 weken geleden nog geel was Wij hebben hier geen last van overstromingen maar de rivieren staan weer goed vol i.p.v. leeg..

We zullen maar zeggen dat deze regen een geschenk uit de hemel is want er is weer genoeg water in Afrika! Dat is leven en goed voor de economie!

Rafikies, ik spreek jullie snel!

Ciao!

Muntdrop en kaas

2006-11-21T09:36:00.000-08:00

Eindelijk was het dan weer zover dat de gasten van de Lobade foundation in Nairobi arriveerden. Ook “ons” pap” en “onze” Erik kwamen eens kijken hoe het met me ging.

Verder kwamen de donateurs Huub en Maria van Lieshout en andere een bezoek brengen. Huub en Maria hebben op 10 juni samen met de “Janssen family” en een aantal vrijwilligers een feest in hun voormalig café, d’n Hoefslag georganiseerd. De opbrengst van deze feestavond hebben zij 100% aan stichting Lobade gegeven. Hun voorwaarde was dat er niets aan de “strijkstok”zou blijven hangen, dus dat de geschonken €1500,- volledig op de juiste plek terecht zou komen. Voor eigen vakantie, uit interesse en ter ‘controle’, kwamen zij dus nu een kijkje nemen hoe Lobade haar projecten uitvoert.

Verder arriveerden er nog 4 andere belangrijke gasten genaamd Fien, Wim, Bert en Kees. Deze groep mensen hebben namelijk veel vrijwilligers werk voor Lobade verricht.

Om al dit “hoog” bezoek op een juiste manier te ontvangen, waren Bas en ik na een lange matatu trip al een dag eerder in Nairobi gearriveerd. In deze stad hadden we eerst een ontmoeting met onze “Keniaanse moeder” Anne en onze Nederlandse begeleider Peter. Beide waren alweer enkele dagen in Kenia. Wij hadden ze alweer een hele tijd niet gezien. Anne was namelijk 3 weken in Nederland geweest. Zij was daar om als lid van de derde Kamer in haar werkzaamheden uit te voeren. Doordat zij toch in dat prachtige kleine kikkerlandje was, kon ze ook meteen werkzaamheden voor Lobade uitvoeren. In dat kader heeft ze weer flink genetwerkt met donateurs en een aantal gastcolleges bij diverse scholen gegeven.

Ook Peter kwam hier weer om alle projecten te begeleiden, hiermee zijn we erg blij. Doordat we alweer een hele tijd zelfstandig hebben moeten werken, waren er natuurlijk een aantal vragen ontstaan en hadden we hem nodig om weer verder te kunnen. De komende tijd zullen we het dan ook weer lekker druk hebben.

Tussentijds hebben we ook nog even van allerlei zaken in Nairobi geregeld. Zo hebben we een bezoek gebracht aan het ministerie van financiën/ Central Bureau Statistieken. Ook hebben we nog even onze visum verlengt.

Wij dachten even snel het visum te verlengen en gingen dus naar de balie van het registratie kantoor. Het begon al meteen goed, we hadden geen pasfoto’s bij en moesten deze dus even laten schieten. In Nederland zou dit slechts een paar minuten in beslag nemen, maar mede dankzij de Keniaanse mentaliteit en techniek hebben we een dik uur moeten wachten.

Nadat wij onze foto’s ontvangen hadden dachten we dan even snel het visum te gaan verlangen. Even wat formuliertjes invullen and that’s it. Althans dat dachten we.

Bij het ene loket moesten we 1 formulier invullen en 2000 shilling betalen. Bij een ander loket moesten we vervolgens 20 minuten wachten om weer iets in te vullen en 200 shilling te betalen, waarna we vervolgens weer in een wachtkamer terecht kwamen. We moesten wachten voor de “fingerprints” ofwel vingerafdrukken. Zo werden we mooi van het kastje naar de muur gestuurd.

Met die formulieren en al die vingerafdrukken, leek het net alsof wij criminelen waren. Dit terwijl je bij het vliegveld alleen maar je paspoort hoeft af te geven en moet afrekenen. Wel leuk om die Keniaanse bureaucratie in werking te zien.

’s Avonds was het dan eindelijk zo ver ik zag onze Erik en ons pap “live in front of me”. Ze kwamen daar met al hun koffers mooi bij het vliegveld aan wandelen. Ons pap merkte meteen op dat ik genoeg te eten kreeg hier. Kei leuk om ons pap en onze Erik weer te spreken. We hebben deze avond veel “gebuurt” eindelijk weer eens Nederlandse praat. Veel gelachen en gesproken over van alles en nog wat. Over de (dorps)politiek, en alle nieuwste roddels of beter gezegd gewoon nieuwtjes over vrienden en bekenden. Erik en ik konden nauwelijks ophouden met kletsen en bleven dan ook ’s nachts tot 3 uur in gesprek. Aangezien we wisten dat we er de volgende ochtend alweer om 6 uur op moesten hebben we ons gesprek deze nacht toch moeten stoppen.

Binnenkort zal ik wel weer eens een verhaal schrijven over de gehele reis, maar nu ben ik even te druk met rond reizen/ projecten te bezoeken en vooral te genieten van alle gezelligheid om ons heen.

Kei gezellig die Nederlanders om je heen, de mensen uit van je eigen stam, de mensen uit Brabant. En natuurlijk nog veel leuker de praat van de eigen mensen uit Wilbertoord en uit ons eigen gezin. Naast al deze gezelligheid vond ik ook de kilo kaas en muntdrop erg lekker!!

Website NCDO derdekamer www.derdekamer.org

Cultuur verschillen

2006-11-06T09:37:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, helaas voor Bas en Karlijn is die tijd van gaan vandaag gekomen. Op het vliegveld van Nairobi zeiden de twee elkaar nog even gedag, waarna Karlijn de lange reis naar Nederland begon.

Nou ja lang….in verhouding met de beruchte matatutrips die soms wel eens 8 uur duren, lijkt me zo’n vliegreis met TV, radio, en uitgebreid eten eigenlijk maar “peanuts”.

Karlijn heeft in de afgelopen weken denk ik, veel meer gezien dan de gemiddelde toerist. Toeristen zien alleen maar luxe lodges, gaan op safari en zien soms een paar arme kinderen. Sommige van hen durven dan ook nog met droge ogen te beweren dat de problemen eigenlijk wel mee vallen.

Eenieder die de straatkinderen in de steden aan de kant van de weg ziet liggen met een potje lijm in hun hand, of die de armoede op het platteland en in de sloppenwijken ziet, weet wel beter.

Nee Karlijn heeft echt veel meer gezien!!!!!!

In haar verslag op Bas zijn waarbenjij.nu site schrijft ze, dat ze hier in Kenia veel geleerd heeft. Verder geeft ze aan dat het beeld wat mensen van Afrika hebben, vaak totaal anders is dan de werkelijkheid. Verhalen op zo’n weblog zijn volgens haar moeilijk te visualiseren.

“Alles ziet er wel uit als rozengeur en maneschijn, maar schijn bedriegt” schrijft Karlijn. Wanneer er foto’s op de sites geplaatst worden ziet iedereen als eerste zo’n mooi zwembad, olifanten, tijgers of die dure lodge. Natuurlijk maak je geen foto’s van ellende, dit word al er niet voor betaald überhaupt niet door de bevolking toegestaan.

Als Europeaan kom je hier niets te kort, zolang je geld heb kun je qua voedsel voldoende krijgen. Verder heeft ze gezien dat de cultuur niet altijd even gemakkelijk is. “ De mensen hier begrijpen je af en toe echt niet, en miscommunicatie is aan het orde van de dag” schrijft ze vervolgens nog in haar verhaal.

Natuurlijk ben ik het wel gedeeltelijk met haar eens. Het is hier niet altijd even gemakkelijk. Gelukkig ben ik dusdanig ingesteld dat ik hier goed mee om kan gaan. Wel vind ik het af en toe erg vermoeiend, lastig dat de mensen steeds maar blijven bedelen. We kunnen niet iedereen steeds maar geld geven. Met lukraak geld uitgeven los je de problemen niet op, bovendien weet je niet of het geld goed besteed wordt. Een alcoholist koop er echt geen eten van, maar wandelt rechtstreeks naar een bar om drank te kopen.

Vandaag toen Bas en ik in Nairobi uit de taxi stapte om naar een matatu te gaan, kwamen er zo’n 50 mensen bij ons, bedelen, iets te verkopen of ons naar de matatu te brengen. Men denkt echt allemaal dat we teveel geld hebben. Bas riep nog: “I am not famous”. Ik kan mezelf best voorstellen dat celeberties, af en toe geïrriteerd raken aan de paparazzi of hun krijsende fans.

Toen we de afgelopen week tijdens een lange matatu trip van 8 uur even een pauze hadden en bij een tankstation inkopen gingen doen, kochten wij wat chips, en een cake met wat water. Tijdens het shoppen kwam er weer iemand naar mij toe en zei: “I am not a tief, I ask you to give me something, so you have to give me, because I am not a tief”.
Natuurlijk hebben wij genoeg om deze man iets te geven. Natuurlijk kan ik dat beetje voedsel of geld gemakkelijk missen, maar wat moet je???? Als ik hem iets geef komen er 100 mensen meer om me heen staan. Ik ben sinterklaas niet. Ik negeerde hem en ging rustig in de bus zitten, vervolgens zag ik hem zielig naar mij kijken. Deze taferelen zijn af en toe niet gemakkelijk, wij komen hier om mensen te helpen, maar moeten tegelijkertijd ook vele mensen teleur stellen.

Nee het is af en toe echt niet gemakkelijk allemaal!!!!

Het is moeilijk om in de Keniaanse cultuur te integreren. Wij als Europeanen hebben gewoon een heel andere achtergrond en andere visies op het leven. Door deze verschillen kun je af en toe best geïrriteerd raken, alhoewel ik er zelf redelijk relax mee omga. Wel begrijp ik nu ineens waarom de integratie problematiek in Nederland zo’n complex vraagstuk is.

Rondreis met Karlijn - Nairobi

2006-11-05T09:38:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Na het interessante bezoek aan deze kwekerij vertrokken we naar de laatste bestemming van onze rondreis met Karlijn. We gingen naar de altijd drukke chaotische hoofdstad Nairobi.

Onderweg hadden we al geregeld dat onze vaste taxichauffeur Sammi ons vanaf “the matatu station” naar het hotel zou brengen. Deze keer gingen we niet naar het hotel waar de de vorige keer voor een heuse watersnoodramp hadden gezorgd. Reden hiervoor was niet de waterschade, maar gewoon door het feit dat als je verder zoekt, je meestal nog een goedkopere verblijfsplaats kunt vinden.

We sliepen in het Abbey hotel. Een hotel met goede internet verbinding. Aangezien onze internet verbinding thuis niet echt geweldig is, kon ik nu dus flink surfen. Ik checkte daarom even m’n e-mail en verschillende Nederlandse nieuwspagina’s. Van Elsevier, de Volkskrant, De Gelderlander, nu.nl tot de verschillende verkiezingssites die ons landje kent.

Maar we zijn dus in Nairobi, zie je op elke hoek van de straat de straatkinderen, lijmsnuivers, bedelaars en de prostituees. Door al deze ellende zijn er natuurlijk mensen die proberen om andermans eigendommen af te pakken. Zo probeerde er iemand bij Bas spullen ui zijn rugzak te jatten. Gelukkig zag Karlijn dit op tijd en greep op tijd in. Anders waren we misschien wel weer uren bezig geweest met het invullen van reisverzekeringsdocumenten ect.

De laatste avond zijn nog even samen met Karlijn in het Hilton hotel even wat lekkers westers gaan eten. Een dag later vertrok Karlijn weer naar het rijke Nederland toe, terwijl weer richting het armoedige Keniaanse platteland gingen.

Rondreis met Karlijn - Niavasha

2006-11-04T09:38:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Niavasha staat bekend om haar grote aantal Nederlandse bloemen/rozenkwekerijen. We hebben daar dan ook een afspraak gemaakt om binnenkort een bezoek te brengen bij de grootste rozenkweker van de wereld, genaamd Sher. Deze Nederlanders hebben we in Aalsmeer al eens bezocht. Binnenkort zijn we van harte welkom voor een rondleiding, aangezien de baas op dit moment in Nederlands is, gaan we binnenkort terug naar dit bedrijf.

Het interessante aan dit bedrijf die zo’n 5500 man personeel heeft, is dat ze zelfs eigen scholen, woningen en een ziekenhuis hebben. Sher heeft zelfs een eigen voetbalclub welke op nummer 2 van de nationale competitie speelt.

Eigenlijk gaat het hier hetzelfde als PHILLIPS vroeger in Nederland. De lampenfabriek bouwde eigen woningen en dergelijke, men had zelfs een eigen sportvereniging. Nu nog steeds bekend als PSV. Naast PHILLIPS hadden de steenkolenmijnen in Limburg ook hun eigen woningen, voetbalclubs en fanfares

Gelukkig kende we nog een paar Nederlanders die aan dit meer een eigen bloemen kwekerij hebben, namelijk: Bas Vloet uit Mill en Wim van den Hoogen uit Cuijk. Samen met twee Keniaanen exploiteren deze ondernemers het bedrijf Florius, welke vanuit Cuijk in Nederland de bloemen distribueert, die o.a. in Kenia worden geproduceerd.

Ik vond het erg interessant om te zien hoe de bedrijfsprocessen waren georganiseerd. Voordat we naar Kenia vertrokken hebben we een bezoek gebracht aan de vestiging in Cuijk, alwaar we hartelijk ontvangen werden. Nu konden we tenminste met eigen ogen zien, waar en hoe al die producten geproduceerd werden. Verder kwamen we natuurlijk in de gelegenheid om vragen te stellen en inzicht te krijgen over zaken als: personeelswerving, salariëring en het opstellen van contracten.

Rondreis met Karlijn - Kisumu

2006-11-03T09:39:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

De volgende dag stond de eigenaar van het restaurant uit Eldoret bij ons in Hotel. Hij had van zijn familie gehoord dat wij naar Kisumu gingen, en wilde ons nog snel even de leukste plekjes laten zien. Na een stevig ontbijt liet hij ons dan ook echt een paar leuke plekken van de stad zien.

Hij drukte ons wederom op de feiten dat in Afrika de verschillen tussen arm en rijk enorm zijn. Wij kwamen in wijken met huizen, zoals we die normaal gesproken alleen op TV zien als er een cameraploeg in “Miami beach”of Hollywood op bezoek is geweest.

Nadat we deze prachtige huizen en hotels hadden bekeken, gingen stapte we de bus in en begonnen aan een ellendige reis naar de volgende bestemming. 8 uur lang in een grote reisbus, zonder vering, over een erg slecht wegdek. Dit is absoluut niet goed voor je rug!! Nou ja ellendig, ik mag niet zeuren, want we hebben gezellig geklets en hadden veel lol. Bovendien zouden deze 8 uur in een volle matatu erger geweest zijn.

’s Avonds arriveerde we dus in de stad Naivasha.

Rondreis met Karlijn - Kisumu

2006-11-02T09:40:00.000-08:00

Auteur: Mark Janssen

Een dag later zijn we naar Kisumu gereisd om het grootste meer van Afrika te bekijken, namelijk: Lake Victoria. Na een lange matatutrip kwamen we in Kisumu aan. Aangezien het meer erg ver van het centrum lag, zijn we er met een Bara Bara naar toe gegaan. Een Bara Bara is een fiets taxi. Levensgevaarlijk als je mij vraagt.

Je gaat gewoon achter bij iemand op de pakkendrager van z’n fiets zitten. Gelukkig heeft men nog wel een kussentje op deze fiets gemonteerd. Wat een gevaar!!!! Het Afrikaans verkeer is niet zoals bij ons in Europa netjes geordend. Auto’s, Taxi’s en Bussen, het crosst er allemaal maar door elkaar. Voor eigen veiligheid ga ik dit avontuur niet meer aan, volgens mij werkt de remmen van zijn fiets niet eens, en dat terwijl we van een berg af croste.

’s Avonds zijn we nog even naar een casino geweest, alwaar we zo’n 500 Kshs ofwel € 5,- en gokje gewaagd hadden.

Nairobbery & Corruptie op en top!

2006-11-02T04:57:00.000-08:00

Auteur: Bas Craane

Dag mensen,

Afgelopen week een rustige periode gehad. Tijd om de twee weken met Karlijn te evalueren. Vele van jullie hebben de verhalen van Karlijn al gelezen en gehoord. Ben blij dat ze hier is geweest om te zien hoe het er hier aan te gaat, zowel de mooie dingen als de minder mooie kanten van Kenia. (die overigens nog vele mate interessanter zijn)

Voordat Karlijn hier was zat ik me te bedenken wat een leuke trip zou zijn. De toeristen trip naar de luxe of toch naar de wat primitieve delen van het land? Samen hebben we besloten om het te mixen. Als je hier alleen de toerist gaat uithangen in Kenia zie je alleen de leuke dingen, de hotels en de safari’s maar de echte cultuur zul je niet echt kunnen proeven.

We hebben diverse safari’s gedaan. Helaas niet alle dieren kunnen zien die we wilde zien maar dat heb je niet altijd voor het kiezen. Maar het is gewoon stoer om te rijden in de parken. En zelfs een lekke band krijgen tussen het wild. Ja, stap dan maar eens ff uit. Terwijl ik en Sammy (chauffeur) de band verwisselden hebben we Karlijn het geweer gegeven en op de uitkijk laten staan voor het wild Daarnaast zijn we een week in ons dorp geweest en genoten van de cultuur, de zon, de mensen en natuurlijk het kleine stukje luxe wat we hebben: het zwembad. Wat ik al eerder vertelde heeft Karlijn ook de mindere kanten gezien en kunnen ervaren van Kenia. Ten eerste werd ik in de drukke straten van Nairoby bijna beroofd maar gelukkig kreeg deze slechte man mijn rugzak niet open. Daarbij werd ik gelijk door drie mensen aangesproken die mijn vertelden dat wij als blanken achtervolgd werden. Het mooiste is, wij herkennen deze mensen niet maar wij vallen op omdat we blank zijn. Ook dit bewijst ook maar weer dat het Keniaanse volk toch sociale controle biedt. Gelukkig maar anders waren we Karlijn’s portemonnee kwijt.

De robbery’s zijn in Nairobi aan de orde van de dag. Niet alleen Nairobi maar eigenlijk elke stad in Kenia zowel overdag of s’avonds. Ben blij dat we het mee hebben gemaakt zodat we nu twee keer nadenken voordat we met de rugzak gaan lopen.

Ja, dat was weer een mooie ervaring maar de mooiste komt nog ‘corruptie’ het andere probleem van Kenia. Het is woensdagochtend en ik breng Karlijn samen met mijn chauffeur naar het vliegveld. Opeens een obstructie van de politie en natuurlijk de blanken moeten stoppen. Raampje open en toen bleek dat wij geen gordels droegen, wat overigens niet ging omdat het kliksysteem niet werkte. Ik vraag meneer de politieagent wat het mag kosten. Hij vertelde me dat het me 2000ksH ging kosten = 20 euro. Ja, als Nederlander kun je daar nog om lachen maar ik wist dat dit veel te veel was. Je betaalt 500KsH normaal voor het dragen van geen gordel. Ik vertelde de man met een heel groot geweer dat ik dat niet ging betalen. Ik met mijn chauffeur nog geprobeerd om niet te betalen. Maar hij was wel heel erg bang dus heb ik uiteindelijk maar betaald om van het gezeik af te zijn. Maar ik wilde wel een bonnetje, maar dat kon de politieagent niet geven en als ik het wilde moest ik mee naar het bureau gaan. Ik vertelde hem dat ik geen tijd had en dat wist hij natuurlijk al anders had ie me geen 20 euro laten betalen i.p.v. die tien euro. Boos vertrokken naar het vliegveld en daar op het politiebureau die mensen even verteld dat die collega’s van hen niet zo’n lieverdjes zijn. Een typisch geval van corruptie.

Ja, inderdaad weer wat meegemaakt..iedere dag weer iets anders en dat maakt het verblijf hier interessant.

Voor de rest van het verhaal refereer ik graag naar het verhaal hiervoor. De foto’s van de weken met Karlijn staan hieronder gepubliceerd, eindelijk

Karlijn en ik en natuurlijk Mark vonden het super leuk dat ze langs is geweest. Het was een goede ‘break’ in onze periode.

In dit weekje rust hebben we weer aan ons project gewerkt met succes. We zijn al bijna klaar met alles en hoeft alleen nog maar vertaald te worden als alles goedgekeurd wordt vanuit de stichting.

Aankomende woensdag begint onze reis met donateurs van de stichting en de broer en vader van Mark komen mee. We gaan wat parken bezoeken en zullen de bezoekers het dorp laten zien. Het zal wederom een leuke tijd worden met nieuwe ervaringen en nieuwe verhalen voor op deze site. Ik zou zeggen houd de site in de gaten en spreek jullie snel. (ja, het aftellen is begonnen)

Quaheri (ongeveer zoiets is groetjes!)

Bas

Rondreis met Karlijn

2006-11-01T09:41:00.001-08:00

Auteur: Mark Janssen

Aangezien we Karlijn natuurlijk veel meer van Kenia wilde laten zien “than just” ons eigen dorpje hebben we met haar een hele rondreis gemaakt. Op de safari’s en de boottochtjes na, ben ik helemaal met Bas en Karlijn meegereisd.

De eerste dag gingen we naar de stad Eldoret, waar we verschillende Nederlandse studenten zouden gaan bezoeken. We hebben deze studenten in het vliegtuig ontmoet, waarna ze ons ook al in Kampi ya Samaki hebben bezocht. In de vroeg ochtend begon onze trip, niet in een busje, maar gewoon achter op de bak van een pickup truck. Wel grappig zo in de open lucht.

’s Avonds zijn we gezamenlijk in Eldoret in restaurant The Breeze uitgebreid gaan eten. Doordat we al eerder in Eldoret hebben gelogeerd, kennen we de familie die deze tent runt en weten dat ze lekker voedsel verkopen.

Om ons zelf te verwennen, zijn we dus met z’n alle uitgebreid gaan eten. Soep, hoofdgerecht en een toetje na. Toen we de rekening kregen begonnen we allemaal hard te lachen. Dit uitgebreide super menu kostte ons allen slechts €5,- per persoon. Dat wordt wel even wennen als we straks in Schiphol arriveren en een kopje koffie bestellen. In Schiphol betaal je namelijk, al bijna € 5,- voor slechts één kopje koffie.

Na het eten zijn we met de studenten en de medewerkers / eigenaren van the Breeze naar een echte westerse discotheek/ bar gegaan. Het leek net alsof we in Eindhoven stonden te drinken. Alleen de huidskleur van de mensen was iets donkerder. Toen we trouwens naar deze bar liepen was het trouwens maar goed dat we onder begeleiding van een aantal grote Keniaanen liepen. De lijmsnuivers vonden ons als mzungo’s namelijk altijd erg interessant.

Rondreis met Karlijn

2006-11-01T09:41:00.000-08:00

Give me... Give me...

2006-10-26T09:41:00.000-07:00

Auteur: Mark Janssen

Give me pen for school, give me sweet, give me money, give me…..

Het lijkt wel of dit de eerste woordjes zijn die de kleine kinderen in het Engels leren. Elke keer als je kinderen op straat ziet, dan durven ze dit telkens weer ongegeneerd te vragen. Give me… Give me…. Give me….. Wij zeggen dan wel eens in het Nederlands voor de grap tegen elkaar:”Je denkt toch zeker niet dat ik Sinterklaas ben”. Soms is wordt dit erg irritant.

Gelukkig weten de kleine schattige kindjes niet beter en zijn ze wel allemaal altijd even aardig. Naast ons huisje op onze compound staat een kerkje, welke tevens al basisschool gebruikt wordt. Overdag verblijven hier zo’n 60 kinderen.Elke dag als wij thuis rond om ons huisje lopen of door de poort van onze compound wandelen horen wij altijd weer in koor 60 kinderen “Jambooooooo”roepen. Dit is echt geweldig, vertederend al die kleine kindertjes. Als ze geen Jambo ofwel Hallo roepen, dan schreeuwen ze wel uit volle borst: “Blanke ofwel Mzungooooooooo”

Als al die kindertjes Jambo roepen en zwaaien. Dan zwaaien Bas en ik natuurlijk wel altijd lachend terug, Net alsof we eigenlijk wel Sinterklaas zijn. Deze kinderen op school doen ons echt goed.

Voor ons gevoel is er dus wel degelijk een verschil in mensen en kinderen die gewoon Hoi roepen of altijd maar weer iets vragen. De kinderen vragen steeds weer Give me… Give me.. Give me…, de volwassen beginnen eerst een gesprek en na 5 minuten kan het goed zijn dat ze vragen of dat we even de” schoolfees” voor hun kinderen willen betalen, of dat we toevallig nog een leuke baan voor hen in de aanbieding hebben.

Wat mij betreft is het fout als mensen afhankelijk zijn van donors. Als men alles altijd gratis krijgt, dan wordt men “donorafhankelijk” zoals ontwikkelingsorganisaties dat noemen. Zo zijn er voorbeelden bekend van primitieve stammen die geen voorzorgsmaatregelen namen bij een aankomende droogte. Het gevolg was dat men in de maanden februari, maart geen voedsel meer had. Men dacht dat geeft toch niets want dat voedsel krijgen we toch gratis van de noodhulp uit het buitenland.

Deze cultuur van afwachten ofwel alleen maar vragen is natuurlijk fout!! Gelukkig vinden de ouders van deze lieve schattige kindertjes ook dat hun kinderen niet mogen bedelen. Dit wordt ze thuis in ieder geval niet aangeleerd, “stel je voor dat andere zien dat mijn kind schooit om voedsels of geld, dat is toch een schande”, denkt men hier.

Lobade foundation vind ook dat mensen een eigen bijdrage moeten leveren aan de ontwikkelingssamenwerkingsprojecten. Zo vraagt Lobade bijvoorbeeld een eigen bijdrage van basisscholen voor het plaatsen van de zonne-energie systemen. De systemen worden gesponsord, alleen de installatie en de reparatie kosten dienen door de mensen zelf betaald te worden. Voordeel hiervan is dat men er zelf iets voor heeft moeten doen, dit geeft een prikkel, een verantwoordelijkheid om het systeem in ere te behouden. Er wordt een appèl op de mensen zelf gedaan.

“People are allways the same”, zoals de Sugababes dit in een van hun liedjes zingen. Dit klopt!!! Welke kleur of ras dan ook, de basis van een mens is, “allways the same”. Daarom moet men ook in de Nederlandse economie de mensen een prikkel blijven geven om zelf een bijdrage te leveren aan de maatschappij. Gedeeltelijk arbeidsgeschikte hebben ook talenten die ze goed kunnen benutten. Een man in een rolstoel, zou wellicht een goede administrateur zijn. Een slechthorende vrouw, zou in een laboratorium misschien wel een uitstekende onderzoeker kunnen zijn. We moeten vertrouwen hebben in elkaar en elkaar kansen geven door talenten te ontwikkelen!!!!!!!!!

Zoals ik al eerder geschreven heb is het leven een feest als je zelf de slingers maar ophangt. Natuurlijk moeten mensen die middelen ofwel slingers wel in huis hebben. Kan men die slingers niet zelf aanschaffen, dan ik het noodzakelijk dat andere hierin faciliteren.

Ook ontwikkelingssamenwerkingsorganisaties, moeten meer vertrouwen hebben in de lokale bevolking. NGO Lobade foundation, laat de mensen zelf hun projecten regelen, vandaar ook de naam LOcal BAsed DEvelopment. Lokale mensen weten precies wat er in hun land / regio aan de hand is. Men snapt de cultuur en de denkwijze. Als je als Europeaan denkt dat je superieur bent en onze westerse systemen rechtstreeks denkt te kunnen kopiëren, dan ben je fout bezig. Helaas heeft dit fenomeen, sinds landen zijn begonnen met ontwikkelingssamenwerking, vaak plaats gevonden. De naam ontwikkelingssamenwerking zegt het eigenlijk al, je moet samenwerken.

Aangezien die kinderen toch niet beter weten en daarom toch elke keer weer blijven zeuren om geld, snoep of pennen, hebben we tijdens Karlijn haar verjaardag op 17 oktober toch even gezellig getrakteerd. Karlijn had ballonen en pennen uit Nederland meegenomen en verder hadden we nog een paar honderd kauwgomballen gekocht.

Om 10 uur toen de pauze van de kinderen begon, zijn we naar het schooltje gewandeld en hebben alle kindertjes ieder om de beurt een zakje met inhoud gegeven. Wat een blijde lachende gezichtjes, wat een lieve kindertjes. Het was prachtig om te zien hoe gelukkig en dankbaar deze kleine kinderen waren.

Natuurlijk hebben we de “teachers”ook een volle zak met balpennen gegeven, anders is de kans groot dat ze die pennen van de kinderen afpakken en zelf gebruiken. (Iets wat helaas ook nog vaak genoeg gebeurd)

Een dag later toen ik tijdens mijn lunch pauze even naar het zwembad liep om mezelf te gaan wassen, waren die kinderen van die school gelijkertijd vrij, om thuis te gaan lunchen. Zo kwamen er dus 60 kinderen om me heen rennen die me een handje wilde geven. Het krioelde er, ik kon nauwelijks meer lopen. De buurt lachte al, terwijl de kinderen allemaal vroegen om balloons, cheewinggums, pencils and money. Ik dacht: “O my god” gisteren hebben ze alles gekregen, nu willen ze weer meer….. meer….. meer….. Helaas kunnen die kinderen geen Engels, dus probeerde ik in mijn beste Swahili uit te leggen dat ze gisteren ook al van alles hadden gekregen. Aangezien mijn beste Swahili, erg slecht is begrepen ze er niets van.

Omdat ik de kinderen toch van me af wilde schudden, ben ik de eerste de beste duka binnen gewandeld en stiekem door de achterdeur naar buiten gegaan en verder gewandeld. Eigenlijk best grappig dat die kinderen toch weer meer willen hebben, maar van de andere kant eigenlijk ook wel jammer.

Maargoed volgens mij zou ik en wij allemaal in hen geval precies hetzelfde gedaan hebben. De cabaretier Youp van het Hek heeft onze “We want more” mentaliteit ook vaak genoeg becommentarieert.

Geef je kinderen 1 vinger, dan nemen ze een hele hand!!!
Geef je volwassenen een Fiat, dan hebben ze liever een Mercedes!!!

Silent birthday

2006-10-23T09:42:00.000-07:00

Auteur: Mark Janssen

Tja daar lag ik dan ’s morgens toen ik wakker werd, alweer een jaartje ouder. 22 jaar geleden beviel ons mam nog van twee kleine baby’s die ieder slechts een kleine kilo wogen, en daarom snel in een couveuse gelegd moesten worden. Moet je nou toch eens zien wat het allemaal is geworden.

Niet alleen in kilograms, maar ook wat we tot nu toe allemaal al meegemaakt hebben. Een dik boek vol.

Een boek met mooie bijna alleen maar mooie hoofdstukken. Gelukkig zijn in die hoofdstukken ook mijn stages in Engeland en Kenia verwerkt, evenals de leuke gebeurtenissen met NGDT mijn vriendengroep en bijvoorbeeld de verjaardagsfeesten van Erik en mij, die normaal gesproken altijd uitbundig gevierd worden.

Karlijn en Bas gingen vandaag een dagje op safari en “ons moeder” Anne is op dit moment als vertegenwoordigster van Kenia voor de derde kamer in Nederland. Hier zat ik dus rustig in m’n eentje onze verjaardag te vieren.

Zo rustige verjaardag had ik nog nooit gehad!!!

Wel apart zo’n rustige verjaardag. Gelukkig stroomde de e-mailtjes, e-cards de gehele dag binnen. Ook mijn mobiele telefoon bleef maar piepen bij binnenkomst van ieder sms-je. Verder vond ik het ook wel raar dat ik onze Erik voor de eerste keer in 22 jaar per telefoon moest feliciteren. Hahaha.

Deze berichten doen me in ieder geval wel erg goed!!!!

Om de dag nog een beetje door te komen heb ik de hele ochtend lekker gewerkt en in de middag ben ik maar een film gaan kijken. ’S avonds hebben we toch nog een beetje mijn verjaardag gevierd. Toen hebben we namelijk nog één lauwe pilsjes gedronken bij een lokale bar en ben ik vroeg naar bed gegaan.

Wel apart zo’n verjaardag in Kenia, zeker als je altijd grote hok feesten gewend bent. Maar door de rust een onvergetelijke gebeurtenis……...hoewel ik die drukte toch ook wel prettig vind hoor!!!!!!!

Onze laatste dagen samen..!!!

2006-10-23T04:56:00.000-07:00

Auteur: Bas Craane

Dag allemaal! Wat een ontzettend lieve reacties, hartstikke leuk! Wij zitten op dit moment in Nairobi, in een hotel. Ik zal in het kort even vertellen wat we de afgelopen dagen hebben gedaan.

Vrijdag zijn we vertrokken vanuit Kampi Ya Samaki. Ik (Karlijn) heb iedereen gedag gezegd. Iedereen vond het jammer dat ik al weg ging, maar ik wilde toch echt meer van Kenia zien dan alleen Kampi. En daarbij, na 8 dagen heb je het wel gezien daar. De zus van Anna (stagebegeleider Bas) kwam nog onze matatu achterna gerend toen we vertrokken, om mij een cadeautje te geven die de moeder van Anna mij wilde geven. Zo lief!

We zijn vrijdag op zaterdag in Eldoret geweest. Een van de grote steden in Kenia. Daar hebben we een hotel gepakt en zijn naar Breeze gegaan. Een soort restaurant waar Bas en Mark de managers van kenden. We werden daar hartelijk verwelkomd en ze vonden het leuk dat ‘ de Nederlanders’ er weer waren. Na daar iets gegeten te hebben, hebben we Nederlandse studenten ontmoet, die Bas en Mark al in het vliegtuig hadden gezien. Met hen hebben we ook weer bij Breeze gegeten en daarna heeft het personeel van Breeze ons naar een soort discotheek gebracht. Gebracht inderdaad, want in Eldoret moet je ‘s avonds niet in je eentje over straat lopen. De lijmsnuivers kwamen al naar ons toegelopen. Ik voelde me echt ongemakkelijk en onveilig daarbij, maar goed, snel doorlopen, geen contact maken.

Zaterdag op zondag zijn we naar zijn we naar Kisumu gegaan. Een van de rijkere steden van Kenia. We hebben daar een goed hotel gezocht. Dat hadden we wel verdiend, want van Eldoret naar Kisumu was weer een hele trip. ‘s Avonds wat gegeten bij een Italiaan en naar het bijbehorende casino geweest. Haha, wat een maffiatent was dat zeg!!!
De volgende dag belde de baas van Breeze ons op, hij was in Kisumu familie aan het bezoeken en wilde ons nog wat van de stad laten zien. Hartstikke aardig! Hij heeft ons voornamelijk de goede buurt van Kisumu laten zien. Om 11uur zette hij ons af bij een soort busstation, want we wilden naar Naivascha.

Zondag op maandag dus naar Naivascha geweest en mensen, wat een trip was dat! 6 uur in de bus gezeten en nee, geen BBA bus. 6uur lang een klote weg en bij elke drempel vlogen we zeker 15 cm van onze stoel, echt waar! De rit was zo zuur dat we er met zn 3 erg melig van werden en er enorm om hebben kunnen lachen. We werden na 6 uur aan de kant van de weg gezet. En ja hoor, een groep Kenianen kwam ons al tegemoet en vroeg waar we naartoe moesten. Ze regelden voor ons een taxi. Ik had het even gehad, al die Kenianen die snel naar je toe komen, ALTIJD om geld vragen en daarbij was mn backpackrugzak goed nat geworden onder in de bus, waardoor m'n schone kleren voor de laatste dagen vies waren geworden. We gingen naar een hotel, wat volgens de Lonely Planet best ok was, maar daar aangekomen vroegen ze veelte veel voor wat ze aanboden, en dat doen wij natuurlijk niet, ‘ no mzungu-prices’ zeggen wij dan! Dus toen naar een soort camp gereden aan het Naivascha Lake, en dat was helemaal goed! We namen een lodge. Een goede kamer en je moest, zoals op een camping ook, buiten douchen en naar de wc. Ik voelde me al helemaal thuis, kreeg het echte camping gevoel! Die 16 jaar kamperen met pa en ma hebben toch hun vruchten afgeworpen.
Maandag wilde Bas en Mark SHER bezoeken, een Nederlandse bloemkwekerij in Naivascha. Dit kon helaas deze week niet, maar die week erop. Dus ze gaan een keer terug. Om een idee te geven van SHER: super groot bedrijf, scholen voor de kinderen, eigen hospital, huizen voor het personeel, een eigen voetbalclub (jahaaaa, wij hebben het stadion van de tweede club van Kenia mogen zien). Net zoals Philips vroeger in Eindhoven, maar dan net iets groter.
Daarna zijn we naar Florius gegaan, een andere Nederlandse bloemkwekerij. Ik vond er niet zo heel veel aan, maar Bas en Mark vonden het leuk om het reilen en zeilen daar gezien te hebben.

‘s Middags hebben we een matatu naar Nairobi gepakt en daar zitten we nu dus. Vanavond gaan we lekker wat eten en een drankje doen in het Hilton haha! Morgen gaan Bas en ik naar het national park van Nairobi, want ik wil nog meer wild zien! Daarna naar de Masaimarkt om wat inkopen voor thuis te doen. En woensdag om 11.15u vlieg ik weer naar Nederland.

Ja mensen, ik heb echt 2 SUPER weken gehad!!! Heb veel geleerd hier, ontzettend veel indrukken opgedaan en kan eindelijk een beeld vormen bij alles wat Bas mij de eerste 8 weken via telefoon en sms verteld heeft. Nogmaals, die twee mannen, ik heb respect voor ze! Alles ziet er wel uit als rozengeur en maneschijn, maar schijn bedriegt. Ik heb meegemaakt hoe het in Kampi is, en dat je je erg snel kunt vervelen. Ik snap goed dat ze de Afrikaanse cultuur zat zijn. De mensen hier begrijpen je af en toe echt niet, en miscommunicatie is hier aan de orde van de dag.

Ik ga nu genieten van mij laatste dagen en zie jullie weer in Nederland.

Heel veel liefs en een dikke kus van Karlijn vanuit het altijd-zo-drukke Nairobi!

P.S. Deze keer geen foto’s, gaat moeilijk vanuit het café, misschien dat ik ze er vanuit Nederland nog op zet… En anders doet Bas het wel!

De Nederlandse kluizenaar

2006-10-21T09:43:00.000-07:00

Auteur: Mark Janssen

Onvoorstelbaar…..Nederland is zo’n klein landje en toch kom je die kaaskoppen overal tegen!!!!

Relatief gezien is Nederland echt maar een klein landje, slechts 16 miljoen mensen en toch kom je ze overal tegen. Die blanke met blonde haren en blauwe ogen. Als je zo op een terras zit kun je al snel het verschil zien tussen, Fransen, Engelse, Spanjaarden, Duitsers of Nederlanders.

Nu moet ik bekennen dat ik de Duitsers en Nederlanders moeilijker uit elkaar kan houden en mezelf ook wellens in vergis in een Belg. Die “ordinaire”, schreeuwende, witte, alcoholdrinkende Britten, die vallen altijd wel op, zeker als ze in het buitenland zijn.

In Maralal op het terras, zaten we al enige minuten naar een prototype Nederlander te kijken. Door z’n accent waren we aan het twijfelen, of dat hij nu Duitser of Nederlander was. Maar nee hoor het was een echte Nederlander. Matthijs was zijn naam en hij studeerde “iets met” landbouw aan de hogeschool van Wageningen. Zijn Nederlandse uiterlijk, zijn accent en zijn opleiding zijn eigenlijk helemaal niet van belang, maar zijn manier van leven, verbaasde ons toch wel even.

Nadat hij met ons mee naar de 4de school was gegaan voor de aanleg van een zonne-energie systeem, liet hij ons zijn huis zien, of beter gezegd zijn kippenkooi. Nee eigenlijk mag ik dat zo ook niet omschrijven, want tegenwoordig geven wij onze kippen zelfs nog beter onderdak.

Een paar latten, een paar balken en wat dakplaten daaruit bestond zijn hutje, welke boven op de berg in Maralal stond. We waren daar midden op de dag, het was er dus bloed heet. Voordat we bij zijn huisje aangekomen waren hadden we al een fikse bergwandeling achter de rug, dus hij bood ons een kopje koffie aan. Toen wij JA gezegd hadden begon het feest.

Aangezien hij geen koffiebonen en een koffiezet apparaat had, deed hij dat op de Afrikaanse manier. Hij gaf mij een panga (soort mes), zodat ik het aanmaak hout in kleine stukjes kon kappen. Deze kleine stukjes werden vervolgens in een ijzeren kom in de fik gezet, waarna er wat zelfgemaakte houtskool aan toegevoegd werd. Na wat geblazen te hebben (met een klein elektronisch ventilatortje (luxe hè) ) begonnen het vuurtje (na een half uur) aardig te branden. Armoede maakt creatief, dus hier gebruikte men i.p.v. koffiebonen wat rijst met gember.

De rijst wordt zonder olie in een koekenpan heet gemaakt. Doordat er geen boter of olie in die pan wordt gedaan, verbranden de rijstkorrels en worden ze dus pikzwart. Als het water, wat inmiddels op het vuur staat, begint te koken, voeg je deze verbrande rijstkorrels er aan toe en begin je wat te roeren. Doe je er vervolgens ook nog wat gember bij ( speciale houtsoort) dan komt de aroma je tegemoet.

Nu zul je denken dit “heksen sapje” niet te zuipen is, maar het tegendeel is waar. Deze cappuccino of zoals de Afrikanen het noemen, cipucano was het lekkerste kopje koffie die ik in de laatste maanden gedronken heb.

Of zoals de marketing slogan van Douwe Egberts luidt: Cipucano, lekker genieten!!!!!

Nadat we genoten hadden van ons eigen gemaakte cipucano liet Matthijs ons zijn leef omgeving zien. We wandelde op een echte range. Doordat ik nog enkele oldtimer tractoren zag staan, voelde ik net alsof ik in Amerika op het platteland stond. Aangezien men weinig onderhoud pleegt aan hun gebruiksmiddelen, werkte de startmotor van de tractor niet meer, dus parkeerde ze hem maar boven op de berg. Als ze er mee wilde gaan werken, lieten ze hem gewoon van de berg afrollen waardoor ie op snelheid kwam. Vervolgens haalde men de linker voet van de koppeling en de motor begon te leven. Creatief hè!!!!!!

Ook liet Matthijs ons nog een prachtig stukje natuur zien. Na wat geklauter stonden we boven op een paar enorm grote gesteente. Stenen waar de Nederlandse hunnenbedden U tegen zouden zeggen. Deze stenen stonden op het puntje van de berg. We keken uit over een heel natuurgebied. Je kon er zelfs de schaduw van de wolken zien. Adembenemend en wat een rust!!!! Zo boven op die punt van de berg met een prachtig overzicht over het hele gebied, Ja dit was nu echt een “LION KING VIEW”

Matthijs heeft ongeveer zo’n 5 maanden in zijn eentje in dat hutje op die berg gewoond. Als hij wilde internetten of bellen, moest hij 1 uur naar de stad wandelen waar hij een computer met super trage internet verbinding had. Door deze trage internet verbinding vertelde hij ons dat hij slecht 1 keer per week de mail van zijn begeleider en ouders in Nederland kon openen. Een mobiele telefoon had hij niet bij.

Respect voor deze jongen, die naar ons idee erg eenzaam hier in Afrika verbleef. Voor het eten slachtte hij soms zelfs een paar konijnen. Ondanks het feit dat hij toch wel af en toe heimwee heeft gehad, heeft hij plannen om nog in meerdere werelddelen te gaan wonen.

Een life syle waar ik niet voor zou kiezen. Ik vond zijn manier van leven zeer interessant om te zien. Als een soort van kluizennaar kon hij toch genieten van de dagelijkse kleine dingen die het leven brengt.